Ο Αγιος Δημήτριος στην Ξηροκρήνη…

Προβολή της νέας ταινίας-ντοκιμαντέρ του Γιώργου Μουτεβελλή:  στις 18 Δεκεμβρίου 2011, την Κυριακή στις 11:00 το μεσημέρι, έχει προγραμματιστεί η προβολή της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Μουτεβελλή «Ο Άγιος Δημήτριος και το Ιερό Αγίασμα στην Ξηροκρήνη, στο Κουρού-Τσεσμέ της Κωνσταντινούπολης», στο Ευγενίδειο Ίδρυμα, στην Αθήνα.

Η αφίσα της ταινίας

Οπως μας πληροφορεί το σχετικό δελτίο τύπου, θα είναι η πρώτη της προβολή στο αθηναϊκό κοινό. Είναι η όγδοη στη σειρά ταινία-ντοκιμαντέρ του Γιώργου Μουτεβελλή και τέταρτη της ενότητας «Ψηφίδες Ορθοδοξίας». Στην ενότητα «Ψηφίδες Ορθοδοξίας» ανήκουν οι ταινίες-ντοκιμαντέρ, οι οποίες έχοντας ως επίκεντρο προσκυνηματικούς χώρους, όπως ένα Ναό ή ένα Αγίασμα, και συνδυάζοντας θρησκευτικά με ιστορικά στοιχεία, αποτολμούν να ανασυνθέσουν το μωσαϊκό του πολιτισμού μας αναφερόμενες στην ιστορία, την λαογραφία, τους θρύλους και τις παραδόσεις του Γένους μας. Το αρχαίο «θαυματουργό» Ιερό Αγίασμα του Αγίου Δημήτριου στην Ξηροκρήνη, στο Κουρού-Τσεσμέ της Κωνσταντινούπολης, είναι πολύ γνωστό στους πιστούς και ανέκαθεν προσέτρεχαν σε αυτό χριστιανοί και αλλόθρησκοι για να εξαγνισθούν.

Την εκδήλωση οργανώνει η Αδελφότητα Μεγάλου Ρεύματος, ο «Ταξιάρχης», με κύριο ομιλητή τον ιστορικό Κώστα Μ. Σταματόπουλο. Η είσοδος στο Ευγενίδειο Ίδρυμα θα είναι ελεύθερη

Η παρουσίαση της “Πόλης των Απόντων”…

Ο Αλέξανδρος Μασσαβέτας δε χρειάζεται συστάσεις: είναι για όλους εμάς που αγαπάμε την Πόλη, μία εξαίρετη πηγή πληροφοριών σχετικά με αυτήν. Αλλωστε, αρκετές φορές σε αυτό το μπλογκ (βλ. επί παραδείγματι εδώ και εδώ) σου έχω μιλήσει γι’αυτόν, αγαπημένε μου αναγνώστη.

Από τη στιγμή που έπεσε στα χέρια μου το νέο του βιβλίο, “Κωνσταντινούπολη, Η Πόλη Των Απόντων“ (εκδόσεις Πατάκη), ήθελα να στο συστήσω με μία ανάρτησή μου. Ομως, οι μέρες πέρασαν και δεν πρόλαβα. Eίναι ένα οδοιπορικό στον χώρο και τον χρόνο της Κωνσταντινούπολης των «διαφορετικών» κατοίκων της: Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων, Λεβαντίνων και Ρώσων. Μια σειρά από διαδρομές στις ιστορικές γειτονιές της Πόλης που καταγράφουν το πώς έχει αποτυπωθεί  η μακραίωνη παρουσία των κοινοτήτων της, που σήμερα αποτελούν τους «απόντες».

Επ’ευκαιρία της πρόσκλησης που μου έστειλε, στο facebook,  άλλη μία καλή φίλη από τα μέρη εκείνα, η Μαρία Μπαχτσέ, αντιγράφω τη σχετική είδηση για την παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξανδρου στην Αθήνα, με την προσμονή να τον δούμε και στη Θεσσαλονίκη:

Την Πέμπτη 15/12, από τις 8:00 μ.μ. μέχρι τις 11:00 μ.μ., στο Ιδρυμα Αγγελου και Λητούς Κατακουζηνού, Αμαλίας 4, Σύνταγμα (50ς όροφος), θα λάβει χώρα η παρουσίαση του βιβλίου από τους: Γιάννη Ξανθούλη–συγγραφέα, Μαριάννα Κορομηλά–ιστορικό/συγγραφέα, Χάρη Τζήμητρα–επίκουρο καθηγητή Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Bilgi της Κωνσταντινούπολης. Η εκδήλωση τελεί υπό την ευγενική υποστήριξη του ξενοδοχείου “Άνεμος” της Ίμβρου.

Update: η παρουσίαση του βιβλίου στη Lifo, εδώ.

Το εξώφυλλο του βιβλίου

• Από εμάς, ολόθερμα καλή επιτυχία!

To Cevahir στο Σισλί…

Για το Cevahir,  στο Σισλί, απέναντι από τα ρωμέϊκα κοιμητήρια (τρομερός συνδυασμός που βολεύει: αγοράζεις από τις μπουτίκ κάτι σκούρο και σε κλασσική γραμμή και βουρ για το τρισάγιο απέναντι!), σου μίλησα εδώ αγαπημένε μου αναγνώστη.

Το εμπορικό σήμα του πολυκαταστήματος

Ελα όμως που εκεί έκανε τη βόλτα του και το … γνωστό ασπρόμαυρο πουλί, ο Πιγκουϊνος, και τα … αποδόμησε όλα με την χαρακτηριστική “οπτική” του. Απόλαυσε, ως εκ τούτου,  άλλη μια βόλτα στο μεγάλο εμπορικό mall της Πόλης.

Ενας … Πιγκουϊνος στο Τοπκαπί…

Ο κανονικός πιγκουϊνος

Στη ζωολογία, ο πιγκουϊνος είναι ένα πουλί που δεν μπορεί να πετάξει και ζει στο Νότιο Ημισφαίριο (βλ. Wikipedia).

Στη μπλογκόσφαιρα, ο Πιγκουίνος είναι ένα πτηνό που … παραμιλάει και ζει στην Ελλάδα!

Και ο Πιγκουίνος μπλόγκερ

Για την ακρίβεια έτσι αυτοπροσδιορίζεται το μπλογκ του φίλου και αναγνώστη μας, του Πιγκουίνου, ο οποίος μας συστήνεται ως εξής:

“Είμαι θέρτι-σάμθινγκ που σημαίνει ότι γεννήθηκα όταν οι άνθρωποι φορούσαν καμπάνες παντελόνια και ζούσε ακόμα ο Έλβις. Τη δεκαετία του ’80 την πέρασα συλλέγοντας αυτοκόλλητα πανίνι (οι γαμωσυλλογές δεν ολοκληρώνονται πάντα και παρά τις διαβεβαιώσεις της εταιρίας) και ακούγοντας ντουράν-ντουράν. Τη δεκαετία του ’90 σπούδασα, καλλιεργήθηκα και έγινα άνθρωπας σωστός και ολοκληραμένος. Τη δεκαετία του ’00 τη δούλεψα σκληρά διότι με είπες γενιά των 700 ευρώ και τσαντίστηκα. Την τρέχουσα δεκαετία, απλώς ελπίζω να τη βγάλω!“.

Ηδη, έχουμε καταλάβει ότι ο άνθρωπος διαθέτει ΧΙΟΥΜΟΡ, πράγμα σπανιότατο στην εποχή μας! Με την ίδια αυτή αίσθηση, ο Πιγκουϊνος έχει αναρτήσει ένα εξαιρετικό ποστ που μας ξεναγεί με .. αλλοιώτικο τρόπο στο γνωστό Παλάτι Τοπκαπί, που βρίσκεται στην άκρη του Σαράϊμπουρνού. Το καλό πράγμα φαίνεται από τον τίτλο: “Κι αν είσαι και ΚΑΠΗ, να πας στο Τοπ Καπί“ !

Διάβασέ το και γέλα με την καρδιά σου. Α, και μία σημαντική πληροφορία από τον φίλο μας: η λέξη “Τοπκαπί” κλίνεται, λέει, το …  Τοπκαπί, του … Τοπκαπιού!

Εδώ, η δική μου ανάρτηση για την γνωστή ομώνυμη ταινία της Μελίνας.

Ενα mall “πνίγει” την Ιστικλάλ…

O Yıldırım Demirören είναι ένας τούρκος επιχειρηματίας, γεννημένος στην Κων-πολη, ανακατεύεται και με τα ποδοσφαιρικά της Μπεσίκτας, οπότε μπορείς εύκολα να “συμπληρώσεις” το προφίλ του, σύμφωνα και με την αντίστοιχη εικόνα των δικών μας μεγαλο-επιχειρηματιών…

Την τελευταία φορά που βρέθηκα στην Πόλη, “θαύμασα” το νέο δημιούργημα των επιχειρήσεων του: το γιαπί που επί έτη κατασκευαζόταν, πίσω από κόντρα-πλακέ πάνελς, στον αριθμό 50  της Ιστικλάλ, αμέσως μετά το τζαμί  Hüseyin Ağa (το μοναδικό τζαμί του κεντρικού πεζόδρομου της Πόλης, που το βλέπεις κατεβαίνοντας προς Γαλατά, στα δεξιά σου, λίγα μέτρα μετά από το Γαλλικό Προξενείο και Ινστιτούτο της Κων-πολης), και πριν από το ιστορικό κτίριο Cercle d’Orient και το διάσημο -για το προφιτερόλ του-  ζαχαροπλαστείο Inci, και το οποίο γιαπί είχε καταντήσει ένα … γεφύρι της Αρτας, ήταν πια έτοιμο (εγκαίνια: Μάρτιος 2011), αλλά, προς μεγάλη μου απογοήτευση, είχε μετατραπεί σε ένα πολυκατάστημα αμφιβόλου αισθητικής, μέσα στην καρδιά της Πόλης!

Το πολυκατάστημα, που πήρε το όνομα (και την αισθητική άποψη!) του ιδιοκτήτη του (“Demirören Istiklal“), φαντάζει εξωπραγματικά “χρυσό”, προκλητικά “στολισμένο” και υπερβολικά “κιτς” ανάμεσα στα παλιά αρχοντικά της Ιστικλάλ: σκέψου μόνον ότι το διπλανό κτίριο, που επισκιάζεται από τους πέντε ορόφους του εμπορικού κέντρου, είναι το περίφημο  Cercle d’Orient που στέγαζε το ιστορικό σινεμά “Εμέκ”.

Screenshot από το εξίσου "φανταχτερό" site του πολυκαταστήματος

Η εξωτερική όψη

Πανικός στο ισόγειο

Γκλαμουριά ?

Το μόνο αρχιτεκτονικό στοιχείο που μου άρεσε είναι η οροφή

Το "απαραίτητο" σε τέτοιες περιπτώσεις cafe', εντός του πολυκαταστήματος

Ανοικτές οι πόρτες ακόμη και την Κυριακή το βράδυ, για την προσέλκυση του κόσμου

Στον κάτω όροφο λειτουργεί κατάστημα ηλεκτρικών ειδών γνωστής μάρκας, ανοικτό και την Κυριακή το βράδυ

Ονομα και μη χωριό

Χρυσά γύψινα και χάϊ-τεκ κατασκευές ταιριάζουν?

Βέβαια, η Ιστικλάλ ήταν και είναι κατά βάση ένας εμπορικός δρόμος: το αλισβερίσι άνθιζε από παλιά ανάμεσα στα σοκάκια της. Ετσι,  ίσως να μην ξενίζει η παρουσία σε αυτήν μεγάλων εμπορικών καταστημάτων. Ωστόσο το παρελθόν της, που αντικατοπτρίζεται στα εναπομείναντα νεοκλασικά αρχοντικά και τις ξένες πρεσβείες, δεν μπορεί να επιτρέψει τέτοια κατασκευάσματα! Ναι, ωραία τα μεγάλα καταστήματα για την βόλτα και το χάζι των τουριστών, αλλά φαίνεται ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν πολλές ενστάσεις: ο φίλος μου και … ημι-μόνιμος κάτοικος της Πόλης, ο Κ. Μαρούσης, έχει τις ίδιες αντιρρήσεις. Με πληροφόρησε μάλιστα ότι οι αντιδράσεις αρκετών κατοίκων της Πόλης έγκεινται στο ότι οι κατασκευαστές δε σεβάστηκαν καθόλου την αισθητική του προηγούμενου παλαιού κτιρίου, ότι η προχειρότητα της κατασκευής του είναι εμφανής (το διαπίστωσα κι εγώ: μιλάμε για προκάτ πρόσοψη!) και ότι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι ευτελή. Ο Κωνσταντίνος μου εξήγησε ότι, σύμφωνα με τον τουρκικό νόμο, το πολυκατάστημα θα έπρεπε να ήταν πιο χαμηλό από το διπλανό ιστορικό κτίριο, ώστε να μην το επισκιάζει.  Από την ημέρα των εγκαινίων του μέχρι και σήμερα έχουν γίνει αρκετές διαδηλώσεις κατά του συγκεκριμένου κτιρίου. Σε μία από αυτές είχε γίνει και συμβολική κατάληψη. Πριν από την κατασκευή του εμπορικού, στη θέση του υπήρχε ένα κτίριο που λεγόταν Sin-em Han και μέσα σε αυτό λειτουργούσαν 2 από τους πιο παλιούς κινηματογράφους της Πόλης, το Saray και το Luks. Η εφημερίδα Ραντικάλ μάλιστα υποστήριξε ότι το 1/3 του εμπορικού είναι παράνομο! Κατά τις εργασίες κατασκευής, προκλήθηκαν ζημιές και ρωγμές στο παρακείμενο τέμενος και τώρα η ιδιοκτήτρια εταιρία, σε μία επίδειξη … μεγαλοψυχίας, ανέλαβε να το επιδιορθώσει!

Δες στο link για  τις έντονες αντιδράσεις.

Είτε έτσι, είτε αλλιώς, μία επίσκεψη στο πολυκατάστημα θα την κάνεις, αφού αναγκαστικά θα πέσεις πάνω του, στη βόλτα σου από το Ταξίμ στο Γαλατά!

“Βυζάντιο και Αραβες”…

Σαν κτίριο, είναι έργο του Κυριάκου Κρόκου. Σαν υλοποίηση είναι έργο της Μελίνας (δες στο link τη συγκινητική αφήγηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου για την παρουσία της στα εγκαίνια του Μουσείου). Στο εξαιρετικό Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης (που έχω την τύχη να είμαι … γείτονάς του και το οποίο έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2005), διοργανώνεται, από 14/10/2011 μέχρι 31/1/2012 (και μάλιστα τις Κυριακές με δωρεάν είσοδο από 1 Νοεμβρίου 2011 μέχρι τις 31 Μαρτίου 2012), μία πολύ ενδιαφέρουσα περιοδική έκθεση με τίτλο: “Βυζάντιο και Αραβες“. Υπό αυτήν την έννοια, κάνω την ανάρτηση, αφού με ενδιαφέρει κάθε τι από την ιστορία της Πόλης: αρχαία, βυζαντινή, ρωμέϊκη, οθωμανική, σύγχρονη.

Η αφίσα της περιοδικής έκθεσης

Η έκθεση πραγματεύεται την περίοδο από τον 7^ο μ.Χ. αιώνα, με την εμφάνιση του Ισλάμ,  έως την άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453. Προσωπικά την επισκέφτηκα, και παρότι μου φάνηκε μικρή σε έκταση,  μου πήρε πολύ ώρα για να διαβάσω τους χάρτες με τα ιστορικά στοιχεία και να “αφομοιώσω” το εκτιθέμενο υλικό: χειρόγραφα, κοσμήματα, νομίσματα, που χρονολογούνται από τον 7^ο έως και τον 18^ο αι. μ.Χ. Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους συντελεστές της.

Στον Αγιο Αντώνιο των ρωμαιοκαθολικών της Πόλης…

Επιβλητική η πρόσοψη του ναού

Επιβλητικός και ο διακοσμητικός ρόδακας-φεγγίτης

Την προσοχή τραβά το ψηφιδωτό της κύριας εισόδου

Στον αριθμό 325 της Ιστικλάλ ορθώνεται το κτιριακό συγκρότημα

Εσωτερικό ναού

Το εκκλησιαστικό όργανο πάνω από την κύρια είσοδο

Η Αγία Τράπεζα

Εσωτερικό ναού

Το άγαλμα του αγίου

Και φυλλάδιο κατηχητικού στα τουρκικά

Μία από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις, ειίναι αυτή στην οποία προσπάθησα να συγκεντρώσω τους ορθόδοξους ναούς αλλά και τους ναούς των άλλων δογμάτων που συναντά κανείς στην Πόλη. Και  μια και στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μιλήσαμε για τζαμιά, ας δούμε τώρα φωτογραφίες που αποδίδουν την “ατμόσφαιρα”σε  έναν χαρακτηριστικό ρωμαιοκαθολικό ναό του κέντρου της Κωνσταντινούπολης, τον Αγιο Αντώνιο της Πάδουας (Sant’Antonio di Padova στα ιταλικά, St. Antoine στα γαλλικά, ή τουρκιστί: Sent Antuan), για τον οποίο σου έχω μιλήσει εκτενέστερα εδώ.

Στα τζαμιά…

Πώς νιώθει ένας αλλόθρησκος μπαίνοντας στον ιερό χώρο των μουσουλμάνων, όντας μάλιστα επισκέπτης στην Πόλη, όπου ούτως ή άλλως νιώθει πιο “οικεία” λόγω ιστορίας? Φαντάζομαι πώς το αίσθημα είναι διαφορετικό από το να επισκεφτεί π.χ. ένα τζαμί στην Τζακάρτα της Ινδονησίας (βλ. και εδώ). Γιατί, στην Πόλη, παραδίπλα από το μουσουλμανικό τζαμί βρίσκεται η ορθόδοξη εκκλησία και λίγο πιο πέρα η εβραϊκή συναγωγή:

Για τη βόλτα μας, διάλεξα το Γενί Τζαμί στο Εμίνονου

Που είναι επιβλητικό αλλά και προσιτό, μέσα στην κίνηση, μου θυμίζει, από άποψη λειτουργικότητας,τον Αγιο Μηνά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που ακολουθεί τα ωράρια των εμπορικών καταστημάτων

Εσωτερικό Ι

Εσωτερικό ΙΙ

Οπως και στην Αγιασοφιά, παρατηρεί κανείς την έλλειψη εικόνων για τους άγιους του Ισλάμ: μόνον επιγραφές από το Κοράνι επιτρέπονται

Και περίτεχνα στολίδια από τη φύση

Εξωτερική λεπτομέρεια

Επίσης, εντυπωσιάζει η έλλειψη καθισμάτων

Παρατηρεί κανείς την ύπαρξη ξεχωριστών "ανοικτών" χώρων

Χαρακτηριστικοί πολυέλαιοι

Η απεραντοσύνη του χώρου συντελεί στο να αισθανθείς δέος, ακόμη κι αν είσαι αλλόθρησκος

Θόλος και αψίδες

Τα βαπόρια της Πόλης…

Στο Γαλατά, με θέα προς το Μπαλάτ

Στο Βόσπορο, με θέα τη Γέφυρα...

Στο ηλιοβασίλεμα...

Με θέα την ασιατική πλευρά...

Στις σκιές...

Και στο φως...

«Η Ιστορία των Ταταούλων»: μια μικρή Αθήνα μέσα στην Πόλη…

Για τα Ταταύλα, σήμερα Κουρτουλούς, και την κεντρική της εκκλησία, τον Αγιο Δημήτριο, αλλά και την ρωμέϊκη παρουσία εκεί, σου έχω μιλήσει σε άλλες αναρτήσεις (εδώ και εδώ). Η αναγνώστρια Σοφία Ορφανίδου μου έστειλε ένα μέηλ και μου κάνει γνωστό το βιβλίο του Νίκου Γ. Ιστεκλή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επτάλοφος», με τίτλο: «Η Ιστορία των Ταταούλων από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερον“. Το βιβλίο έχει πλούσιο φωτογραφικό και ιστορικό υλικό, αφού, όπως διαβάζω,  ο συγγραφέας του είναι βέρος Ταταυλιανός, απόφοιτος της Μεγάλης Σχολής του Γένους, διετέλεσε δε επί σειρά ετών διδάσκαλος της Αστικής Σχολής Ταταούλων και γραμματέας της Κοινότητας. Το 1995 τιμήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με το οφφίκιο του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Αγίας Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Κόμιξ και Πόλη…

Επεσε στα χέρια μου το τεύχος νο. 192 (Ιούνιος 2004) της συλλεκτικής σειράς “Κόμιξ” της Disney, που στην Ελλάδα εκδίδει η εταιρεία “ΝΕΑ ΑΚΤΙΝΑ”. Πρόκειται για πολύ ωραία γραμμένες και καλοσχεδιασμένες ιστορίες των συνεχιστών του Ουώλτ Ντίσνεϋ, όπως ο Καρλ Μπάρκς, ο Ντον Ρόσα κλπ. Οι λάτρεις του είδους γνωρίζουν ότι πολλές από τις ιστορίες αυτές  εμπνέονται από αληθινά ιστορικά στοιχεία και περιέχουν ιστορικές πληροφορίες, απλώς εντάσσουν στην πλοκή και τους ήρωες του γνωστού κόμικ.

Ετσι, στο παραπάνω τεύχος, με κείμενα του Τομ Αντερσον και σχέδια του Μάρκο Ρότα, ο Ντόναλντ, ταξιδεύοντας με μία μηχανή του χρόνου, κάνει καριέρα ως πρίγκηπας με το όνομα Ντονάλντωφ (αγγλικός τίτλος: Prince Iganov) στην … οθωμανική Κωνσταντινούπολη! Η είσοδος μάλιστα στο λιμάνι της δίνεται με ένα καταπληκτικό σχέδιο:

Η Πόλη σε κόμικ...

Στο επεισόδιο παρελαύνουν τάταροι, οι ορδές του … Ταμπουρλάνου (κατά το … Ταμερλάνος!), ένας περιπλανώμενος γενουάτης, ο Φράνκo Μπόλο, και φυσικά ο Σουλτάνος της Πύλης, για τον οποίο δε γνωρίζουμε το όνομά του:

Ο Σουλτάνος της Πύλης...

Στη σελίδα 55 του τεύχους υπάρχει κι ένα άρθρο για τα κόμιξ που εμπνεύστηκαν ιστορίες τους από το Βυζάντιο!

Επιστροφή στην Πόλη…

Photo: Stanko Abadzic, famous Croatian photographer...

Μετά από 10 ολόκληρους μήνες αποχής από το μπλογκ αυτό, αποχή που επιβλήθηκε αρχικά από τον φόρτο της κανονικής μου δουλειάς και επιτάθηκε αργότερα από ένα αιφνίδιο ζήτημα υγείας, που ευτυχώς πέρασε και είμαι καλά, νάμαι και πάλι μαζί σας. Τόσο πολύ απομακρύνθηκα από το blogging, που δεν θυμόμουν πώς να ανοίξω το παράθυρο για να γράψω το νέο αυτό πόστ

Δε φιλοδοξώ, βέβαια, να  μπορέσω να καλύψω το μεσοδιάστημα, γιατί έχασα πολλές εξελίξεις από την Πόλη. Εξάλλου, το κενό κάλυψε επάξια ο καλός μου ο Αγγελής, που η Πόλη  είναι και η πόλη του

Αύριο επιστρέφω στα μέρη που αγαπώ, με πτήση της THY από Θεσσαλονίκη, και θα έχω μαζί μου ένα πρόσωπο  που  ”εισέβαλε” σιγά σιγά στη ζωή μου και τη φώτισε σαν αστεράκι, ένα πρόσωπο που,  κάθε μέρα, με κάνει να κατακλύζομαι από πολλά συναισθήματα  και θέλω, μαζί του, να ξανασεργιανίσω στα αγαπημένα μου μέρη… Σκέφτηκα, λοιπόν, να κάνω μία νέα αρχή, γράφοντας όχι πλέον καθημερινά, όπως συνήθιζα, αλλά μόνον σαν περιηγητής και ταξιδιώτης: εντυπώσεις, πληροφορίες, αναμνήσεις, νέοι φίλοι και όλα αυτά που κάνουν ένα ταξίδι να αξίζει…  Και μόνον όταν έχω κάτι να πω.

Γι’αυτό σας λέω: Καινούρια μέρα, καινούρια συγκίνηση (“Χάρολντ και Μωντ», Κόλιν Χίγκινς).

Γιλντίζ: ένα “αστεράτο” πάρκο…

“Yıldız” στα τουρκικά σημαίνει “άστρο“. Και νομίζω ότι, ανάμεσα στα άλλα αξιοθέατά της, η Πόλη έχει ένα δικό της … “άστρο” σε ό,τι αφορά στα πάρκα και τους ανοικτούς χώρους αναψυχής, που μπορείς να επισκεφτείς: το Πάρκο Γιλντίζ, ένα αστικό πάρκο στην περιοχή του Μπεσίκτας, σχεδόν “δάσος”, που η κύρια είσοδός του είναι στην παραλιακή λεωφόρο, με κατεύθυνση προς το Ορτάκιοϊ, αρκετά μετά το Ανάκτορο του Ντολμάμπαχτσέ και αμέσως μετά το Σιραγάν, αλλά που η έκτασή του είναι τόσο μεγάλη ώστε έχει και άλλες εισόδους, διάσπαρτες στην περίμετρό του (βλ. τα κόκκινα σημεία):

Η κεντρική είσοδος του πάρκου...

Η τοποθεσία του πάρκου...

Η πλαϊνή είσοδος του πάρκου, προς το περίπτερο της Μάλτας, από την οδό Palanga, που κατεβαίνει στο Ορτάκιοϊ...

Γενικά, βέβαια, η Πόλη έχει πολλά πάρκα και αρκετές “πράσινες” αδιατάρακτες εκτάσεις (βλ. π.χ., το Πάρκο του Εμιργκάν, το Πάρκο Maçka, το πάρκο στο Εγιούπ, το θεματικό πάρκο με τα μνημεία-μινιατούρες στο Sütlüce κλπ).

Το Γιλντίζ, όμως, νομίζω ότι είναι από τα μεγαλύτερα και από τα πιο εντυπωσιακά, αφού αποτελούσε τον αυτοκρατορικό κήπο του ομώνυμου ανακτόρου, χτισμένου το 1880 από τον … πολυχρονεμένο Σουλτάνο Αβδούλχαμίτ ΙΙ (έτσι, για να θυμηθώ λίγο τη Λωξάντρα!), ο οποίος μετακόμισε εκεί λόγω του ότι φοβόταν επίθεση από θαλάσσης. Αρχιτέκτονας του παλατιού, ο ιταλός Raimondo D’Aronco.

Πέρα από τα τεράστια δέντρα, τις δεντροστοιχίες, τις τεχνητές λίμνες, τα παρτέρια και τους τόπους αναψυχής, μέσα στο πάρκο υπάρχει το Ανάκτορο Γιλντίζ, υπάρχουν 2  περίτεχνα περίπτερα-κιόσκια, που σήμερα χρησιμεύουν για να πιεις καφέ και να φας (Çadır και Malta), ειδικά τα κυριακάτικα πρωϊνά όπου υπάρχει μπουφές σε πολύ λογική τιμή ανά άτομο, αν σκεφτείς ότι απολαμβάνεις ένα τέτοιο περιβάλλον:

Το περίπτερο Τσαντίρ λειτουργεί ως καφέ...

Διάλεξε το τραπέζι νο.29 που έχει θέα στο Βόσπορο...

Μέρος των οικημάτων του Ανακτόρου Γιλντίζ...

Το πάρκο έχει μερικές πολύ ωραίες σέρες-θερμοκήπια...

Προς το περίπερο της Μάλτας...

Το Καφέ Κίρ...

Στο περίπτερο της Μάλτας, κάθε Κυριακή, μπορείς να πάρεις πρωϊνό...

Η σέρα, δίπλα στο Περίπτερο της Μάλτας, χρησιμεύει για τον μπουφέ και τις δεξιώσεις...

Υπάρχει, επίσης, το παλιό εργοστάσιο πορσελάνης, και, τέλος, και το  Şale Pavilion, ένα αρχοντικό-κατοικία του Σουλτάνου, σε σχέδιο ελβετικού σαλέ, στο οποίο φιλοξενήθηκαν προσωπικότητες όπως ο Τσώρτσιλ, ο Ντε Γκώλ και ο Κάϊζερ Γουλιέλμος ο ΙΙ. Στο κτήριο σε συνοδεύει υποχρεωτικά ξεναγός και μένεις άφωνος με τα αμέτρητα δωμάτια, τις σάλες, τις κρεββατοκάμαρες, το Sedefli Salon, καλυμμένο όλο από σιντέφι, την αίθουσα υποδοχής με το ένα και μοναδικό χαλί “Χερέκε” των 400 τετραγωνικών μέτρων, κατασκευασμένο από 60 τεχνίτες (τ’ακούς, Δέσποινα Μοιραράκη?).

Α, όπως παρατηρείς, στο Γιλντίζ Σαλέ, απαγορεύεται να μπεις με ΙΧ, σκύλο και ... όπλο!

Το ωράριο εισόδου του Σαλέ, που ανήκει στην Υπηρεσία Εθνικών Παλατιών...

Η πρόσοψη του Γιλντίζ Σαλέ...

Το Σαλέ από άλλη πλευρά...

Σου έχω και πολλές φωτογραφίες:

Πέτρινα αγάλματα ζώων είναι διάσπαρτα στο πάρκο...

Πολλές οικογένειες κάνουν πικνίκ τις Κυριακές στο πάρκο...

Το πάρκο φυλάσσεται από αστυνομία και μου έκανε εντύπωση η αντίδραση του τούρκου αστυνομικού όταν τους φωτογράφισα: ευγενικά μου ζήτησε να σβήσω τη φωτογραφία, όπου φαίνεται το περιπολικό. Επίσης ευγενικά, με άφησε να την κρατήσω όταν του εξήγησα ότι θέλω να γράψω για το πάρκο και για την αίσθηση ασφάλειας που υπάρχει σε αυτό...

Η μία λίμνη στο πάρκο έχει το σχήμα της υπογραφής (τουγρά) του Σουλτάνου...

Αιωνόβια δένδρα...

Στα νησάκια της λίμνης ο Σουλτάνος διατηρούσε πολλά άγρια ζώα, σήμερα όμως υπάρχουν μόνο κύκνοι και πάπιες...

Στο Περίπτερο της Μάλτας γίνονται και πολλές δεξιώσεις αρραβώνων και γάμων...

Η βλάστηση είναι οργιώδης, παρ'ότι η φωτογραφία είναι τραβηγμένη τον μήνα Φεβρουάριο...

Ολο το πάρκο είναι προσεγμένο και καλοδιατηρημένο...

Αυτή την ώρα στη Χάλκη…

…λαμβάνει χώρα η συναυλία της Ευανθίας Ρεμπούτσικα. Οσοι την παρακολουθούν στο κυπριακό RikSat ή στο webtv του Σκάϊ, θα συμφωνήσουν ότι είναι μία εξαιρετική οπτική και ακουστική εμπειρία:

Παρουσίαση της Ε. Ρεμπούτσικα από τον εκπρόσωπο του Πατριαρχείου...

Προσφώνηση από τον Οικουμενικό Πατριάρχη...

Και η μελωδία...

...αρχίζει!

Σημείωση: η “ακέφαλη” ακόμη ΕΡΤ, ενώ είχε ανακοινωθεί ότι θα μετέδιδε ζωντανά τη συναυλία, αυτή τη στιγμή δείχνει τη συνέντευξη Σαμαρά από τη ΔΕΘ! Αθάνατη Ελλάδα! Δεν αρκούσε, φαίνεται, μία ΕΤ3 σε πανεθνική εμβέλεια για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης (να μας έλεγε και τίποτε της προκοπής)…

Απόσπασμα από το χθεσινό ρεπορτάζ στις ειδήσεις του Σκάϊ, εδώ (μέτρα πόσα λάθη κάνει μέσα σε 5′ ρεπορτάζ η απεσταλμένη του καναλιού!)…

Στιγμιότυπα (φωτογραφίες δικές μας από την τηλεοπτική μετάδοση):

Δυστυχώς, η κακή τηλεσκηνοθεσία έδειξε ελάχιστες φορές μακρινά πλάνα...

Με την Ντιλέκ Κοτς, που μένει στη Θεσσαλονίκη, και η οποία τραγούδησε και στα ελληνικά...

Μαγικό το παίξιμο της Ρεμπούτσικα...

Μαγικά και τα λαμπιόνια μέσα στη νύχτα της Χάλκης...

Ο λόγος που γράφουμε…

Οταν άνθρωποι, μέχρι πρότινος άγνωστοι, σου αφήνουν μηνύματα όπως το παρακάτω:

Μηνύματα που δικαιώνουν την ενασχόλησή μας με την Πόλη...

…ε, τότε νιώθεις πώς αξίζει τον κόπο ο χρόνος που αφιερώνεις στο ψάξιμο νέων τόπων, στον ποδαρόδρομο για να φωτογραφίσεις ασυνήθιστα στιγμιότυπα, στη σύνταξη των κειμένων αυτού του μπλογκ. Και πέρνεις κουράγιο να συνεχίσεις.

Σ’ ευχαριστούμε, Εύα…