Ανακαίνιση εκκλησίας…

Ο νέος τουρκικός νόμος για τις ρωμέϊκες ιδιοκτησίες…

Για τις κατασχεμένες ρωμέϊκες ιδιοκτησίες, όπως και των άλλων θρησκευτικών μειονοτικών κοινοτήτων της Πόλης, τα έχουμε πει πολλές φορές.

Η “Απογευματινή” της Κων-πολης δημοσιεύει αυτές τις μέρες μια επιστολή επιφανών μελών της Ομογένειας, που καλεί τους ρωμιούς της Πόλης σε  κινητοποίηση για την τακτοποίηση των εκκρεμών ζητημάτων, στα πλαίσια των ρυθμίσεων του νέου νόμου:

Update:  στο σημερινό της φύλλο, η “Ελευθεροτυπία” φιλοξενεί σχόλιο του Συμεών Σολταρίδη, στη στήλη “Παρέμβαση“, με τον τίτλο “Παράπονα Ρωμιών“. Διάβασέ το, θα καταλάβεις καλύτερα τους λόγους που ώθησαν τους ομογενείς αυτούς να απευθύνουν την παραπάνω πρόσκληση…

Γράμμα από το Νιχώρι…

Οι πρόεδροι των 2 Κοινοτήτων

Τα μέλη των 2 Κοινοτήτων

Ο Ι.Ν. Παναγίας Κουμαριώτισας

“Aγαπητοί Νιχωρίτες και φίλοι,

για άλλη μια φορά είμαι εδώ για να σας πληροφορήσω για τις πρόσφατες εξελίξεις που καμώνονται στο μικρό και τόσο αγαπητό μας χωριό.
Ημερολογιακά τουλάχιστον,  και ενώ βρισκόμαστε στα μέσα του καλοκαιριού, οι αέρηδες δεν έχουν κοπάσει ακόμα στα Βοσπορινά μας χωριά. Το Νιχώρι μάλιστα με το ολάνθιστο και καταπράσινο σκηνικό που το περιβάλλει, ζει τις πιο πολύχρωμες στιγμές του αφού πήρε στην αγκαλιά του, μετά από αρκετούς μήνες, και τους τελευταίους εξ Ελλάδος Νιχωρίτες που ήρθαν να το επισκεφθούν για ακόμη μία φορά.
Είναι πολύ συγκινητικό και συνάμα αξιοπρόσεκτο να βλέπεις τις εκκλησίες πάλι γεμάτες και το κεντρικό παραλιακό μας δρόμο να γεμίζει με συνομιλίες στα Ελληνικά.
Στις 29 Ιουνίου, με αφορμή την γιορτή των δύο εκ των δώδεκα Αποστόλων της Χριστιανοσύνης, των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, τελέστηκε Πανηγυρική Λειτουργία στον Ι.Ν της Παναγίας της Κουμαριώτισας. Η μόνη διαφορά ήταν ότι αυτή τη φορά έγιναν κοινωνοί στην Λειτουργία και μέλη της Ορθόδοξης κοινότητας Αντιοχειανών, μετά από το επίσημο κάλεσμα του Προέδρου της κοινότητας Νεοχωρίου κ. Βίγκα Παντελή στον Πρόεδρο της Κοινότητας Αντιοχειανών Κωνσταντινουπόλεως. Το συγκεκριμένο κάλεσμα έχει λάβει πλέον τη μορφή εθίμου αφού πραγματοποιείται τα τελευταία δέκα χρόνια με μεγάλη επιτυχία, και δει φέτος όπου ο αριθμός των συμμετεχόντων ήταν ιδιαιτέρως αυξημένος. Για πρώτη φόρα κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Κωνσταντινούπολη παρατήρησα μια εκκλησία τόσο πολυπληθή, εξαιρουμένου βέβαια του Πατριαρχείου.
Μετά το πέρας της Πανηγυρικής Λειτουργίας οι πιστοί μαζεύτηκαν στο προαύλιο της εκκλησίας, όπου οι πρόεδροι των Κοινοτήτων έβγαλαν λόγους σε κλίμα κατανόησης και συνεργασίας, τονίζοντας τις εξαιρετικές σχέσεις που διέπουν τις δύο κοινότητες αλλά και την κοινή πορεία που έχουν χαράξει ενωμένοι όλο αυτό τον καιρό. Είναι ζωτικής σημασίας να αναφερθεί σε αυτό το σημείο ο μεγάλος αριθμός των Αντιοχειτών παιδιών που φοιτούν στα Ελληνικά σχολεία της Πόλης.
Μετά την εκφώνηση των ομιλιών παρατέθηκε δεξίωση στον προαύλιο κήπο που περιείχε Αντιοχειανά εδέσματα που έφτιαξε η οικογένεια Kılçıksız, την οποία ευχαριστούμε όπως άλλωστε και όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους, αφού πρέπει να αναφερθεί ότι η Λειτουργία πραγματοποιήθηκε εργάσιμη ημέρα.

Εις το επανειδείν, Κωνσταντίνος Μαρούσης“.

Λόγια αλήθειας…

Τα σημερινά “Νέα-Σαββατοκύριακο” φιλοξενούν ένα ρεπορτάζ του Δάμωνα Δαμιανού για τον 99χρονο Σταύρο Φαρασόπουλο, πρόσφυγα από την Καππαδοκία, που ζει σήμερα στην Κομοτηνή. Αν και το αντικείμενο του μπλογκ αυτού δεν είναι  η προσφυγιά  ή γενικά όλες οι χαμένες πατρίδες, επέλεξα να προβάλλω το ρεπορτάζ με ειδική ανάρτηση ακριβώς γιατί τα λόγια του ανθρώπου αυτού, που γεννήθηκε στην Τουρκία και έζησε στην Ελλάδα, είναι το ισχυρότερο όπλο απέναντι στις διάφορες εθνικιστικές και ακροδεξιές κραυγές  που ισχυρίζονται ότι το δίκαιο είναι αποκλειστικά … ελληνικό προνόμιο στην Ιστορία!

Ο κύριος Σταύρος, λοιπόν, μας λέει (και τουλάχιστον αυτός τα έζησε και έχει δικαίωμα να μιλά!)  ότι:

«Οι Έλληνες και οι Τούρκοι στην Καππαδοκία πριν το 1922 δεν είχαμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας … Εκείνο που μπορώ να πω, είναι ότι το 1922 σκοτώσαμε και σκοτωθήκαμε. Κάναμε λάθη εμείς και δεν έχει κανένα νόημα σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια να μην τα παραδεχόμαστε. Εμείς ήμασταν ανταλλάξιμοι πληθυσμοί που φύγαμε από την Τουρκία όπως έφυγαν αντίστοιχα οι Τούρκοι από τη Μακεδονία».

Ολο το ρεπορτάζ, εδώ…

'Τα Νέα' της 4-7-09

Ωραίο Μπέϊογλου…

http://www.beyoglu.bel.tr

Δηλ. Güzel Beyoglu! Είναι η κωδική ονομασία ενός προγράμματος εξωραϊσμού του Δήμου Μπέϊογλου για τη μεγάλη αυτή περιοχή της Πόλης, που πιάνει όλο το βορειοανατολικό τμήμα (δες και εδώ): ξεκινά ψηλά στον Κεράτιο, από το Sütlüce μέχρι το Ceylan InterContinental Hotel,  στο Πάρκο Γκεζί του Ταξίμ, και από κει κατεβαίνει έως το Καμπατάς και συνεχίζει παραλιακά μέχρι τη Γέφυρα του Γαλατά και το Κασίμπασά, κλείνοντας τον κύκλο. Στα διοικητικά της όρια περιλαμβάνει γειτονιές και αξιοθέατα που για τους  περισσότερους είναι ταυτόσημα με την Πόλη: Πύργος Γαλατά, Ιστικλάλ ή Μεγάλη Οδός του Πέραν ή Σταυροδρόμι της Λωξάντρας, Ταξίμ, Τσιχανγκίρ ή Σκαλάκια, Τουνέλ, Ταρλάμπασι κλπ.

“Ωραίο Μπέϊογλου“,  όμως,  είναι και αυτό που αναφωνείς όταν περπατάς στα σοκάκια και τους μαχαλάδες της μεγάλης αυτής περιοχής! Στο δικτυακό τόπο του ομώνυμου Δήμου βρήκα τον παραπάνω αρτιστίκ χάρτη, που νομίζω “τα λέει” όλα!  Περιηγήσου τον σοκάκι-σοκάκι…

Η παλιά Πόλη…

Συμβουλές από έναν φίλο…

Ο φίλος με το nickname japetus από το ταξιδιωτικό site Travelstories.gr δίνει τις δικές του συμβουλές για το ταξίδι στην Πόλη. Με άσπρο  χρώμα θα βρεις τις δικές μου παραπομπές σε αντίστοιχες αναρτήσεις του “Εις την Πόλιν”. Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο μου:

Να δώσω και κάποιες δικές μου συμβουλές και ιδέες για όσους πηγαίνουν στην Πόλη:
* Απο Αθήνα ξεκίνησε πρόσφατα και η εταιρεία METRO Turizm καθημερινά νέο δρομολόγιο, απευθείας για Κωνσταντινούπολη σε πολύ καλές τιμές και με πολύ καλό σέρβις. Μέχρι τώρα είχε δυο δρομολόγια καθημερινά που πήγαιναν Θεσσαλονίκη μόνο (τα οποία φυσικά και συνεχίζουν). Στο ίδιο δρομολόγιο υπάρχουν και άλλες εταιρείες αλλά συγκριτικά με τιμές και σέρβις νομίζω ότι υπολείπονται.
* Το τρένο από Θεσσαλονίκη είναι εξαιρετική ιδέα αν είσαι παρέα και είναι πολύ άνετο τη νύχτα, θα ήταν ιδανικό για σαββατοκύριακο (αναχώρηση παρασκευή βράδυ, επιστροφή κυριακή βράδυ με δύο ολόκληρες μέρες στην Πόλη), αλλά οι καθυστερήσεις λόγω έργων στις δικές μας γραμμές το κάνουν να φτάνει με μεγάλη καθυστέρηση κατά την επιστροφή (γύρω στις 10-11 στην καλύτερη στη Θεσσαλονίκη, οπότε όσοι δουλεύουν…).
* Για τις μετακινήσεις αν είστε 3-4 άτομα συμφέρουν τα ταξί, είναι παντού και είναι πολύ φτηνά, αλλά δυστυχώς στα τουριστικά μέρη κυκλοφορούν πολλοί απατεώνες και θέλει προσοχή, κλέβουν αρκετά,  το συνηθέστερο είναι να επιλέγουν μεγαλύτερες διαδρομές για τον προορισμό σας και να βάζουν νυχτερινή ταρίφα τη μέρα.
* Πολύ καλή ιδέα αν είστε 1-2 άτομα ή δε θέλετε τα ταξί, είναι να βγάλετε ένα ‘ακμπίλ’, κάρτα διαδρομών δηλαδή για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Είναι φτηνότερο απο το κανονικό εισιτήριο και αν επιβιβαστείτε σε άλλη γραμμή εντός 1.30 ώρας ή το χρησιμοποιήσετε για δύο άτομα στην ίδια διαδρομή, χρεώνει το 75% μόνο επιπλέον. Εκδίδεται από κιόσκια που γράφουν “AKBİL”, υπάρχουν κοντά σε κάθε στάση μετρό, τραμ, καραβιού κλπ, και δίνεις ένα ποσό (νομίζω 7 λίρες για εγγύηση για το μηχάνημα), και μετά το “γεμίζεις” με όσα λεφτά χρειάζεσαι. Κάθε φορά που το χτυπάς σε κάποιο ΜΜΜ, στην οθόνη εμφανίζεται το υπόλοιπο των μονάδων σου. Αν θέλεις, όταν τελειώσεις τη χρήση το επιστρέφεις και παίρνεις πίσω την εγγύηση που έδωσες. Είναι πάρα πολύ βολικό.
* Από τα μέρη που μου αρέσει να συστήνω στους φίλους μου, είναι για καφέ (ή ακόμα καλύτερα για το σήμα κατατεθέν του μαγαζιού λεμονάδα) το limonlu bahçe. Ενα μαγαζί-όαση πραγματικά, στο κέντρο της Ιστικλάλ, πολύ δροσερό για τις μέρες του καλοκαιριού. Βρίσκεται στον κάθετο κατηφορικό δρόμο που ξεκινά απο το λύκειο Galatasaray στο δεξί σας χέρι, μόλις περάσετε τη διασταύρωση που πάει για τη Γαλλική συνοικία, οδός Yeniçarşı 98. Αν δεν το ξέρετε δεν το βρίσκετε με τίποτα, έχει μόνο μια πολύ μικρή πινακίδα δίπλα στην πόρτα της εισόδου που είναι όπως όλες, μιας τυπικής πολυκατοικίας. Μπαίνοντας μέσα κατεβαίνετε στο υπόγειο (!), περνάτε ένα διάδρομο χωρίς παράθυρα και βρίσκεστε ξαφνικά στον ακάλυπτο στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας που έχει διαμορφωθεί σε έναν πολύ όμορφο κήπο με μεγάλες λεμονιές και άλλα δέντρα, δροσερό και υπέροχο.

Ο Σ.Σ. Χαϊντάρπασά στο Καντίκιοϊ

* Αν δεν έχετε το χρόνο να κάνετε τη διαδρομή με το καραβάκι στο Βόσπορο, προσπαθήστε τουλάχιστον ένα απογευματάκι να περάσετε με το καράβι απέναντι στο Καντίκιοϊ, ακόμα και αν είναι για να γυρίσετε πίσω αμέσως (20 λεπτά διαρκεί η διαδρομή και άλλα τόσα η επιστροφή). Η διαδρομή θα σας αποζημιώσει, ειδικά της επιστροφής αν έχει νυχτώσει, και στο Καντίκιοϊ μπορείτε να κάνετε μια όμορφη βόλτα στην αγορά με τους πεζόδρομους (ακριβώς απέναντι απο εκεί που αφήνει το καραβάκι), να φάτε στο πολυ καλό  Çiya, να πιείτε έναν καφέ ή ποτό σε κάποιο από τα πάμπολλα μπαράκια της περιοχής (θυμίζει λίγο τα Εξάρχεια), να ψωνίσετε από την αγορά προϊόντα στη μισή τιμή απο ότι τα βρίσκεις στην Αιγυπτιακή Αγορά, ακόμα και να πάτε για χαμάμ στο Asizye πολύ φτηνότερα από οποιοδήποτε άλλο τουριστικό (αλλά μιλάνε μόνο τουρκικά). Παγωτό ή γλυκό σε ένα από τα πολλά καλά ζαχαροπλαστεία της προκυμαίας ή μια βόλτα με το παλιό τραμ (σαν αυτό της Ιστικλάλ) που κάνει κυκλική εκδρομή μέσα από την παλιά ελληνική συνοικία του Μόντα όπου και περνάει από τη μεγάλη εκκλησία της Αγίας Τριάδας.
* Τέλος, προσωπικά είμαι λάτρης του street food, έχω δοκιμάσει τα πάντα και ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το στομάχι μου. Ψηφίζω το σάντουιτς με ψάρι κάτω από τη γέφυρα του Γαλατά (ή,  ακόμα καλύτερα, δεξιά της, κατευθείαν από τις βάρκες μέσα στον Κεράτιο) και το άπαιχτο κοκορέτσι. Μόνο έντερο στη σούβλα που το ψιλοκόβουν και το ανακατέβουν με ντομάτα, ρίγανη και πιπεριά πριν το βάλουν στο ψωμί. Υπάρχουν φυσικά τα μύδια, τηγανητά σε σουβλάκι, ή γεμιστά με ρύζι και τα κλασικά ντονέρ.

* Στην περιοχή του Ταξίμ, στο Νεβίζαντε σοκάκι,  είναι πολύ ωραία για μπύρα με συνοδεία απο κάποιους μεζέδες (περιοχή  της Ψαραγοράς) και ακριβώς απέναντι από την είσοδο της, πάνω στην Ιστικλάλ, υπάρχει ένα μαγαζί που ποτέ δεν με απογοήτευσαν τα κεμπάπ του. Ενα άλλο μέρος που μου αρέσει για κρέας είναι το Canim Cigerim (Τζάνιμ τζιέρι’μ ) στο δρόμο που πηγαίνει από το Πέρα Παλάς στην Ιστικλάλ, όπου σερβίρουν μόνο σουβλάκια από κρέας και από συκώτι. Δεν τους λες τίποτα, απλά πόσα άτομα είσαι, και φέρνουν το στάνταρ μενού από σαλάτες και δεκάδες σουβλάκια από τη σχάρα στάζοντας κατευθείαν στο πιάτο σου, στα μικρά τραπεζάκια και το πάτωμα με το ροκανίδι.
* Για κάπως φθηνότερη διαμονή, αν είστε πιτσιρικάδες και σας αρέσουν τα πάρτι και η φασαρία, τα χοστέλ στην περιοχή του Sultanahmet είναι φτηνά και ποτέ δεν είχα πρόβλημα, αν πάλι θέλετε κάτι πιο ήσυχο, υπάρχουν πάμπολλες πανσιόν πίσω από το Μπλε Τζαμί με τιμές που ξεκινούν στα 60 ευρώ για το δίκλινο, μικρά και καθαρά ξενοδοχεία. Οντως οι τιμές στην Πόλη έχουν πάρει την ανιούσα, κάθε χρόνο γύρω στο 10% αυξάνονται. Θυμάμαι πριν από  πέντε χρόνια είχα  μείνει σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο με 25 ευρώ το δίκλινο και πέρυσι ζητούσαν στο ίδιο 70.
* Για όποιον θέλει να επισκεφτεί εμπορικά κέντρα, τη νέα μόδα στην Πόλη, το Κάνυον στην τελευταία στάση του μετρό,  στο Levent, είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό (και ακριβό, έχει μόνο μάρκες και πολύ  καλό κόσμο), ενώ για μία βόλτα που μπορεί να συνδυαστεί με επίσκεψη στο ελληνικό νεκροταφείο στο Σισλί, είναι το Cevahir, από τα πιο μεγάλα αν όχι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, πάλι με πρόσβαση κατευθείαν με το μετρό από  το Ταξίμ.

* Οσοι έχουν αυτοκίνητο και θέλουν να περάσουν απέναντι, ας έχουν υπόψη ότι πλέον κλείσανε και από τη δεύτερη γέφυρα τα διόδια, και θέλει να βγάλεις ειδική προπληρωμένη κάρτα για να περάσεις. Ευτυχώς υπάρχει το δαιμόνιο των ντόπιων πιτσιρικάδων, που βρίσκονται εκεί και τους δίνεις την αξία μιας διαδρομής και χτυπάνε αυτοί τη δική τους κάρτα στο μηχάνημα.

* Πολλά παλαιοβιβλιοπωλεία (σαχάφ-sahaf) υπάρχουν στο Kadıköy στην ασιατική πλευρά, πολύ εύκολα προσβάσιμο με το καραβάκι από  Kabataş ή Karaköy και Eminönü, αλλά αυτά κυρίως πουλάνε μεταχειρισμένα βιβλία απο τις αρχές του αιώνα. Υπάρχουν στην ίδια περιοχή πάνω από την ψαραγορά προς Baharıye κάποια καλά αντικατζίδικα (4-5) αλλά δεν ξέρω αν έχουν παλιά βιβλία.
* Η περιοχή του Yenιkapι βρίσκεται κοντά στο Ακσαράι και είναι και αυτή υπό την “εποπτεία” της ρώσικης μαφίας. Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία στην περιοχή, πολλά καλά και καθαρά όπου συνήθως μένουν τούρκοι εμπορικοί αντιπρόσωποι, αρκετά φτηνότερα από αυτά που θα βρεις σε άλλες τουριστικές περιοχές.

Σημείωση δική μας: βλ.  παραπλεύρως, στο τμήμα “Μικρά & Χρήσιμα” για λεπτομέρειες που συμπληρώνουν τις συμβουλές του φίλου μας.

Της Πόλης και της Σμύρνης…

Επεσε στα χέρια μου ένα cd με τραγούδια από τον Ρ/Σ Οασις 88 FM,  με τίτλο “Της Πόλης και της Σμύρνης“, που περιέχει 17 παραδοσιακά τραγούδια από τις χαμένες αυτές πατρίδες (τη λίστα των τραγουδιών την βλέπεις). Πέραν από τις πάντα καλές ερμηνείες της Γλυκερίας, της Λιζέτας Καλημέρη, της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, της Ελένης Τσαλιγοπούλου και άλλων γνωστών τραγουδιστών, μου άρεσε πολύ και το εξώφυλλο:  μία έγχρωμη λθιογραφία του Κεράτιου, με την προκυμαία του Εμίνονου. Και στο εσωτερικό, μία όμοια λιθογραφία της παλιάς γέφυρας του Γαλατά, όταν αυτή ήταν ακόμη ξύλινη!

Οπως σημειώνει ο Βαγγέλης Αρναουτάκης, στο εσώφυλλο του cd: “Το Φανάρι και η Αγια-Σοφιά. Τα τζαμιά και οι μιναρέδες. Τα ούτια και τα κλειδοκύμβαλα. Η λόγια μουσική και τα λαϊκά τραγούδια. Οι εστουδιαντίνες και τα καφέ σαντάν της Κωννσταντινούπολης … Οι καροτσέρηδες και  οι λατερνατζήδες της Πόλης και οι καϊκτσήδες του Βοσπόρου. Και η ανάμνησή τους …“.

Κωσταντινούπολη 2010: έναρξη με ελληνική μουσική…

Η Αγία Ειρήνη στην Πόλη, δίπλα στην Αγια-Σοφιά

Του απεσταλμένου της “Καθημερινής”, Ανδρέα Ρηγόπουλου, για τη συναυλία της Φ. Δάρρα στις 13/6:

Ολα ξεκίνησαν από μια πρόσκληση της ελληνικής κοινότητας της Πόλης. Αλλά αυτό που άρχισε σαν μια «κλειστή» ομογενειακή εκδήλωση πήρε γρήγορα πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις για να φτάσουμε στη συναυλία της Φωτεινής Δάρρα, το Σάββατο 13 Ιουνίου, στον ιστορικό ναό της Αγίας Ειρήνης, σ’ ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο. Η εμφάνιση της Ελληνίδας ερμηνεύτριας εντάχθηκε στο επίσημο πρόγραμμα των εκδηλώσεων της Κωνσταντινούπολης-Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2010 και τελεί υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μεθαύριο βράδυ ένα μικτό κοινό Ελλήνων και Τούρκων υψηλών προσκαλεσμένων θα παρακολουθήσει την Φωτεινή Δάρρα να ερμηνεύει ελληνικά τραγούδια, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα της μουσικής μας παραγωγής, παραδοσιακής και σύγχρονης.
«Είναι η πρώτη φορά που ο ιερός Ναός της Αγίας Ειρήνης παραχωρείται επισήμως στην ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης», μας λέει η Φωτεινή Δάρρα, λίγα λεπτά μετά το τέλος μιας ακόμα πρόβας και παραμονές της αναχώρησής της για την Πόλη. H πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που εμφανίστηκε στην Αγία Ειρήνη ήταν πριν από λίγα χρόνια η Μαρία Φαραντούρη, σε συναυλία του Τούρκου συνθέτη Ζουλφού Λιβανελί. Το πρόγραμμα της συναυλίας καταρτίστηκε, όπως μας λέει η Φωτεινή Δάρρα, με στόχο να δώσει μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ελληνικής μουσικής. Ετσι εκτός από το αυτονόητο έντεχνο σκέλος (συνθέσεις Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Δημήτρη Παπαδημητρίου) έχει προβλεφθεί μια ενότητα με παραδοσιακά τραγούδια. Στο ρεπερτόριο της βραδιάς περιλαμβάνονται και δύο πολύ γνωστά τουρκικά τραγούδια. Δύο πολύ αγαπημένα τραγούδια στην Τουρκία, για τα οποία έχουν γραφτεί στίχοι και στα ελληνικά από το στιχουργό Γιώργο Κορδέλλα.
Την ερμηνεύτρια θα συνοδεύσει η Ορχήστρα Σύγχρονης Mουσικής και η χορωδία της ΕΡΤ, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ανδρέα Πυλαρινού. Με την ορχήστρα θα συμπράξουν και σολίστες παραδοσιακών οργάνων: μπουζούκι, κανονάκι, δημοτικό βιολί, ποντιακή και κρητική λύρα, σαντούρι και παραδοσιακό κλαρίνο. Τη συναυλία θα τιμήσει με την παρουσία του η ΑΘΠ ο Oικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και υψηλοί προσκεκλημένοι από την Ελλάδα και την Τουρκία. Ανάμεσά τους, γενικοί πρόξενοι όλων των μεγάλων προξενείων της Πόλης, Τούρκοι ακαδημαϊκοί και καλλιτέχνες, καθώς και επίσημοι φορείς της Πόλης όπως εκπρόσωποι του δήμου, της Νομαρχίας, διευθυντές των Μουσείων και αρχαιολογικών χώρων και πολλοί Τούρκοι δημοσιογράφοι οι οποίοι καλύπτουν τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.
Συνδιοργανωτής της συναυλίας είναι ο Οργανισμός του Φεστιβάλ Τέχνης και Πολιτισμού της Κωνσταντινούπολης, ο σημαντικότερος πολιτιστικός θεσμός της τουρκικής μεγαλούπολης. Η ελληνική πλευρά έχει να λέει για τη θερμή υποδοχή της αρχικής ιδέας.
Ο ναός της Αγίας Ειρήνης κτίστηκε τον 6ο αιώνα σε ρυθμό τρουλαίας βασιλικής. Στη μετασκευή του ναού στα μέσα του 8ου αι. η μορφή της βασιλικής διατηρήθηκε στο ισόγειο, ενώ στον όροφο οι καμάρες διαμόρφωσαν σταυρό. Ο συνδυασμός βασιλικής στο ισόγειο και εγγεγραμμένου σταυρού στον όροφο θα εξελιχθεί βαθμιαία κατά την πρώτη και μεσοβυζαντινή περίοδο (843-1204) και θα αποκρυσταλλωθεί αργότερα, κατά την παλαιολόγεια περίοδο (1261-1453), στο λεγόμενο «μικτό τύπο».

«Καλέ, η κόρη της Αργυρούλας δεν είναι δαύτη;».
Στην πίσω μας σειρά μια κεφάτη παρέα από Πολίτισσες έχουν πάρει από νωρίς θέση μπροστά μπροστά για τη μια και μοναδική συναυλία της Φωτεινής Δάρρα στον ιερό ναό της Αγίας Ειρήνης. Η εμφάνιση της Ελληνίδας ερμηνεύτριας σε ένα τόσο συμβολικό χώρο είναι ένα μεγάλο γεγονός για τη διαρκώς συρρικνούμενη ρωμέικη κοινότητα της Πόλης. Πολλοί σμίγουν μετά καιρό, έτσι διασκορπισμένοι στις γειτονιές και στα σοκάκια της αχανούς αυτής μητρόπολης των 16 εκατομμυρίων.
Αλλά δεν έβλεπες μόνο Ελληνες το βράδυ του Σαββάτου στην Αγία Ειρήνη, την εκκλησία που δεν λειτούργησε ποτέ σαν τζαμί και σήμερα ανοίγει μόνο για τις εκδηλώσεις (κυρίως) του Φεστιβάλ της Κωνσταντινούπολης. Πολλοί Τούρκοι έσπευσαν να ακούσουν τη Φωτεινή Δάρρα να ερμηνεύει πολλά γνωστά ελληνικά τραγούδια, αλλά και να τιμήσουν την εναρκτήρια εκδήλωση της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας «Κωνσταντινούπολη 2010». Οι διοργανωτές υιοθέτησαν ενθουσιωδώς την αρχική πρόταση της ελληνικής κοινότητας για να στείλουν ένα διπλό μήνυμα. Ο χώρος, ένας ελληνορθόδοξος ναός δίπλα στην Αγια-Σοφιά και στο Τοπ Καπί, και το ελληνικό πρόγραμμα (με την καλοδεχούμενη εξαίρεση δύο παραδοσιακών τούρκικων τραγουδιών που ερμήνευσε η Δάρρα σε άψογα τουρκικά), συνθέτουν ένα προχωρημένο πακέτο πολιτιστικής διπλωματίας, αδιανόητο λίγα χρόνια πριν. Ενα κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας (κυρίως παλιοί αστοί της Ιστανμπούλ) νοσταλγεί το κοσμοπολίτικο παρελθόν της πόλης τους και φλερτάρει με τη ιδέα της αναβίωσης των παλιών δεσμών. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να δούμε και το τολμηρό κινηματογραφικό αναψηλάφισμα των Σεπτεμβριανών στις πρόσφατες «Πληγές του φθινοπώρου». Αλλά και χωρίς όλα αυτά, η ελληνική μουσική είναι από μόνη της τόσο δημοφιλής στην Πόλη που θα αρκούσε για να στείλει πολλούς Τούρκους στην Αγία Ειρήνη. Και ήταν τυχεροί γιατί η Φωτεινή Δάρρα με τους συνεργάτες της ξεδίπλωσαν ένα πυκνό, δίωρο «πανόραμα» της ελληνικής μουσικής. Με κορμό ορισμένους από τους βασικούς πυλώνες του έντεχνου τραγουδιού μας (Μ. Θεοδωράκης, Μ. Χατζιδάκις, Στ. Ξαρχάκος), η Φωτεινή Δάρρα δεν φοβήθηκε να «μπερδέψει» Αττίκ («Ζητάτε να σας πω») με νησιώτικα (άρχισε «Με το φεγγάρι περπατώ») και Δημήτρη Παπαδημητρίου («Παράπονο», «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια»).
Η παραδοσιακή ελληνική δημιουργία είχε ιδιαίτερη θέση στο πρόγραμμα του Σαββάτου («Μες του Αιγαίου», «Τζιβαέρι» κ.ά.), επιλογή που εκ των υστέρων κρίνεται ιδιαίτερα επιτυχημένη, αφού η συνύπαρξη με τα δύο τούρκικα τραγούδια ανέδειξε τις ομοιότητες, στον ήχο και όχι μόνο. Τη Φωτεινή Δάρρα συνόδευσαν η Ορχήστρα Σύγχρονης Mουσικής και η χορωδία της ΕΡΤ, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ανδρέα Πυλαρινού. Τη συναυλία τίμησε με την παρουσία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, αλλά και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της πολιτικής ζωής της Κωνσταντινούπολης.
Στο τέλος της βραδιάς Ελληνες και Τούρκοι έσμιξαν στους κήπους του Τοπ Καπί. Το δροσερό αεράκι, η νυχτερινή θέα του Μπέγιογλου και ο γλυκός απόηχος της συναυλίας ήταν ο καλύτερος επίλογος.

Αλλες λεπτομέρειες και φωτογραφίες από τη συναυλία, στο μπλογκ “Ιδιωτιή Οδός” του Π. Ανδριόπουλου, εδώ…

Μουσείο Πριγκηπονήσων ή Adalar Müzesi…

Το site του Μουσείου που βρίσκεται στην Πρίγκηπο…