Ο Αγιος Δημήτριος στην Ξηροκρήνη…

Προβολή της νέας ταινίας-ντοκιμαντέρ του Γιώργου Μουτεβελλή:  στις 18 Δεκεμβρίου 2011, την Κυριακή στις 11:00 το μεσημέρι, έχει προγραμματιστεί η προβολή της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Μουτεβελλή «Ο Άγιος Δημήτριος και το Ιερό Αγίασμα στην Ξηροκρήνη, στο Κουρού-Τσεσμέ της Κωνσταντινούπολης», στο Ευγενίδειο Ίδρυμα, στην Αθήνα.

Η αφίσα της ταινίας

Οπως μας πληροφορεί το σχετικό δελτίο τύπου, θα είναι η πρώτη της προβολή στο αθηναϊκό κοινό. Είναι η όγδοη στη σειρά ταινία-ντοκιμαντέρ του Γιώργου Μουτεβελλή και τέταρτη της ενότητας «Ψηφίδες Ορθοδοξίας». Στην ενότητα «Ψηφίδες Ορθοδοξίας» ανήκουν οι ταινίες-ντοκιμαντέρ, οι οποίες έχοντας ως επίκεντρο προσκυνηματικούς χώρους, όπως ένα Ναό ή ένα Αγίασμα, και συνδυάζοντας θρησκευτικά με ιστορικά στοιχεία, αποτολμούν να ανασυνθέσουν το μωσαϊκό του πολιτισμού μας αναφερόμενες στην ιστορία, την λαογραφία, τους θρύλους και τις παραδόσεις του Γένους μας. Το αρχαίο «θαυματουργό» Ιερό Αγίασμα του Αγίου Δημήτριου στην Ξηροκρήνη, στο Κουρού-Τσεσμέ της Κωνσταντινούπολης, είναι πολύ γνωστό στους πιστούς και ανέκαθεν προσέτρεχαν σε αυτό χριστιανοί και αλλόθρησκοι για να εξαγνισθούν.

Την εκδήλωση οργανώνει η Αδελφότητα Μεγάλου Ρεύματος, ο «Ταξιάρχης», με κύριο ομιλητή τον ιστορικό Κώστα Μ. Σταματόπουλο. Η είσοδος στο Ευγενίδειο Ίδρυμα θα είναι ελεύθερη

Η παρουσίαση της “Πόλης των Απόντων”…

Ο Αλέξανδρος Μασσαβέτας δε χρειάζεται συστάσεις: είναι για όλους εμάς που αγαπάμε την Πόλη, μία εξαίρετη πηγή πληροφοριών σχετικά με αυτήν. Αλλωστε, αρκετές φορές σε αυτό το μπλογκ (βλ. επί παραδείγματι εδώ και εδώ) σου έχω μιλήσει γι’αυτόν, αγαπημένε μου αναγνώστη.

Από τη στιγμή που έπεσε στα χέρια μου το νέο του βιβλίο, “Κωνσταντινούπολη, Η Πόλη Των Απόντων“ (εκδόσεις Πατάκη), ήθελα να στο συστήσω με μία ανάρτησή μου. Ομως, οι μέρες πέρασαν και δεν πρόλαβα. Eίναι ένα οδοιπορικό στον χώρο και τον χρόνο της Κωνσταντινούπολης των «διαφορετικών» κατοίκων της: Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων, Λεβαντίνων και Ρώσων. Μια σειρά από διαδρομές στις ιστορικές γειτονιές της Πόλης που καταγράφουν το πώς έχει αποτυπωθεί  η μακραίωνη παρουσία των κοινοτήτων της, που σήμερα αποτελούν τους «απόντες».

Επ’ευκαιρία της πρόσκλησης που μου έστειλε, στο facebook,  άλλη μία καλή φίλη από τα μέρη εκείνα, η Μαρία Μπαχτσέ, αντιγράφω τη σχετική είδηση για την παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξανδρου στην Αθήνα, με την προσμονή να τον δούμε και στη Θεσσαλονίκη:

Την Πέμπτη 15/12, από τις 8:00 μ.μ. μέχρι τις 11:00 μ.μ., στο Ιδρυμα Αγγελου και Λητούς Κατακουζηνού, Αμαλίας 4, Σύνταγμα (50ς όροφος), θα λάβει χώρα η παρουσίαση του βιβλίου από τους: Γιάννη Ξανθούλη–συγγραφέα, Μαριάννα Κορομηλά–ιστορικό/συγγραφέα, Χάρη Τζήμητρα–επίκουρο καθηγητή Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Bilgi της Κωνσταντινούπολης. Η εκδήλωση τελεί υπό την ευγενική υποστήριξη του ξενοδοχείου “Άνεμος” της Ίμβρου.

Update: η παρουσίαση του βιβλίου στη Lifo, εδώ.

Το εξώφυλλο του βιβλίου

• Από εμάς, ολόθερμα καλή επιτυχία!

To Cevahir στο Σισλί…

Για το Cevahir,  στο Σισλί, απέναντι από τα ρωμέϊκα κοιμητήρια (τρομερός συνδυασμός που βολεύει: αγοράζεις από τις μπουτίκ κάτι σκούρο και σε κλασσική γραμμή και βουρ για το τρισάγιο απέναντι!), σου μίλησα εδώ αγαπημένε μου αναγνώστη.

Το εμπορικό σήμα του πολυκαταστήματος

Ελα όμως που εκεί έκανε τη βόλτα του και το … γνωστό ασπρόμαυρο πουλί, ο Πιγκουϊνος, και τα … αποδόμησε όλα με την χαρακτηριστική “οπτική” του. Απόλαυσε, ως εκ τούτου,  άλλη μια βόλτα στο μεγάλο εμπορικό mall της Πόλης.

Ενας … Πιγκουϊνος στο Τοπκαπί…

Ο κανονικός πιγκουϊνος

Στη ζωολογία, ο πιγκουϊνος είναι ένα πουλί που δεν μπορεί να πετάξει και ζει στο Νότιο Ημισφαίριο (βλ. Wikipedia).

Στη μπλογκόσφαιρα, ο Πιγκουίνος είναι ένα πτηνό που … παραμιλάει και ζει στην Ελλάδα!

Και ο Πιγκουίνος μπλόγκερ

Για την ακρίβεια έτσι αυτοπροσδιορίζεται το μπλογκ του φίλου και αναγνώστη μας, του Πιγκουίνου, ο οποίος μας συστήνεται ως εξής:

“Είμαι θέρτι-σάμθινγκ που σημαίνει ότι γεννήθηκα όταν οι άνθρωποι φορούσαν καμπάνες παντελόνια και ζούσε ακόμα ο Έλβις. Τη δεκαετία του ’80 την πέρασα συλλέγοντας αυτοκόλλητα πανίνι (οι γαμωσυλλογές δεν ολοκληρώνονται πάντα και παρά τις διαβεβαιώσεις της εταιρίας) και ακούγοντας ντουράν-ντουράν. Τη δεκαετία του ’90 σπούδασα, καλλιεργήθηκα και έγινα άνθρωπας σωστός και ολοκληραμένος. Τη δεκαετία του ’00 τη δούλεψα σκληρά διότι με είπες γενιά των 700 ευρώ και τσαντίστηκα. Την τρέχουσα δεκαετία, απλώς ελπίζω να τη βγάλω!“.

Ηδη, έχουμε καταλάβει ότι ο άνθρωπος διαθέτει ΧΙΟΥΜΟΡ, πράγμα σπανιότατο στην εποχή μας! Με την ίδια αυτή αίσθηση, ο Πιγκουϊνος έχει αναρτήσει ένα εξαιρετικό ποστ που μας ξεναγεί με .. αλλοιώτικο τρόπο στο γνωστό Παλάτι Τοπκαπί, που βρίσκεται στην άκρη του Σαράϊμπουρνού. Το καλό πράγμα φαίνεται από τον τίτλο: “Κι αν είσαι και ΚΑΠΗ, να πας στο Τοπ Καπί“ !

Διάβασέ το και γέλα με την καρδιά σου. Α, και μία σημαντική πληροφορία από τον φίλο μας: η λέξη “Τοπκαπί” κλίνεται, λέει, το …  Τοπκαπί, του … Τοπκαπιού!

Εδώ, η δική μου ανάρτηση για την γνωστή ομώνυμη ταινία της Μελίνας.

Ενα mall “πνίγει” την Ιστικλάλ…

O Yıldırım Demirören είναι ένας τούρκος επιχειρηματίας, γεννημένος στην Κων-πολη, ανακατεύεται και με τα ποδοσφαιρικά της Μπεσίκτας, οπότε μπορείς εύκολα να “συμπληρώσεις” το προφίλ του, σύμφωνα και με την αντίστοιχη εικόνα των δικών μας μεγαλο-επιχειρηματιών…

Την τελευταία φορά που βρέθηκα στην Πόλη, “θαύμασα” το νέο δημιούργημα των επιχειρήσεων του: το γιαπί που επί έτη κατασκευαζόταν, πίσω από κόντρα-πλακέ πάνελς, στον αριθμό 50  της Ιστικλάλ, αμέσως μετά το τζαμί  Hüseyin Ağa (το μοναδικό τζαμί του κεντρικού πεζόδρομου της Πόλης, που το βλέπεις κατεβαίνοντας προς Γαλατά, στα δεξιά σου, λίγα μέτρα μετά από το Γαλλικό Προξενείο και Ινστιτούτο της Κων-πολης), και πριν από το ιστορικό κτίριο Cercle d’Orient και το διάσημο -για το προφιτερόλ του-  ζαχαροπλαστείο Inci, και το οποίο γιαπί είχε καταντήσει ένα … γεφύρι της Αρτας, ήταν πια έτοιμο (εγκαίνια: Μάρτιος 2011), αλλά, προς μεγάλη μου απογοήτευση, είχε μετατραπεί σε ένα πολυκατάστημα αμφιβόλου αισθητικής, μέσα στην καρδιά της Πόλης!

Το πολυκατάστημα, που πήρε το όνομα (και την αισθητική άποψη!) του ιδιοκτήτη του (“Demirören Istiklal“), φαντάζει εξωπραγματικά “χρυσό”, προκλητικά “στολισμένο” και υπερβολικά “κιτς” ανάμεσα στα παλιά αρχοντικά της Ιστικλάλ: σκέψου μόνον ότι το διπλανό κτίριο, που επισκιάζεται από τους πέντε ορόφους του εμπορικού κέντρου, είναι το περίφημο  Cercle d’Orient που στέγαζε το ιστορικό σινεμά “Εμέκ”.

Screenshot από το εξίσου "φανταχτερό" site του πολυκαταστήματος

Η εξωτερική όψη

Πανικός στο ισόγειο

Γκλαμουριά ?

Το μόνο αρχιτεκτονικό στοιχείο που μου άρεσε είναι η οροφή

Το "απαραίτητο" σε τέτοιες περιπτώσεις cafe', εντός του πολυκαταστήματος

Ανοικτές οι πόρτες ακόμη και την Κυριακή το βράδυ, για την προσέλκυση του κόσμου

Στον κάτω όροφο λειτουργεί κατάστημα ηλεκτρικών ειδών γνωστής μάρκας, ανοικτό και την Κυριακή το βράδυ

Ονομα και μη χωριό

Χρυσά γύψινα και χάϊ-τεκ κατασκευές ταιριάζουν?

Βέβαια, η Ιστικλάλ ήταν και είναι κατά βάση ένας εμπορικός δρόμος: το αλισβερίσι άνθιζε από παλιά ανάμεσα στα σοκάκια της. Ετσι,  ίσως να μην ξενίζει η παρουσία σε αυτήν μεγάλων εμπορικών καταστημάτων. Ωστόσο το παρελθόν της, που αντικατοπτρίζεται στα εναπομείναντα νεοκλασικά αρχοντικά και τις ξένες πρεσβείες, δεν μπορεί να επιτρέψει τέτοια κατασκευάσματα! Ναι, ωραία τα μεγάλα καταστήματα για την βόλτα και το χάζι των τουριστών, αλλά φαίνεται ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν πολλές ενστάσεις: ο φίλος μου και … ημι-μόνιμος κάτοικος της Πόλης, ο Κ. Μαρούσης, έχει τις ίδιες αντιρρήσεις. Με πληροφόρησε μάλιστα ότι οι αντιδράσεις αρκετών κατοίκων της Πόλης έγκεινται στο ότι οι κατασκευαστές δε σεβάστηκαν καθόλου την αισθητική του προηγούμενου παλαιού κτιρίου, ότι η προχειρότητα της κατασκευής του είναι εμφανής (το διαπίστωσα κι εγώ: μιλάμε για προκάτ πρόσοψη!) και ότι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι ευτελή. Ο Κωνσταντίνος μου εξήγησε ότι, σύμφωνα με τον τουρκικό νόμο, το πολυκατάστημα θα έπρεπε να ήταν πιο χαμηλό από το διπλανό ιστορικό κτίριο, ώστε να μην το επισκιάζει.  Από την ημέρα των εγκαινίων του μέχρι και σήμερα έχουν γίνει αρκετές διαδηλώσεις κατά του συγκεκριμένου κτιρίου. Σε μία από αυτές είχε γίνει και συμβολική κατάληψη. Πριν από την κατασκευή του εμπορικού, στη θέση του υπήρχε ένα κτίριο που λεγόταν Sin-em Han και μέσα σε αυτό λειτουργούσαν 2 από τους πιο παλιούς κινηματογράφους της Πόλης, το Saray και το Luks. Η εφημερίδα Ραντικάλ μάλιστα υποστήριξε ότι το 1/3 του εμπορικού είναι παράνομο! Κατά τις εργασίες κατασκευής, προκλήθηκαν ζημιές και ρωγμές στο παρακείμενο τέμενος και τώρα η ιδιοκτήτρια εταιρία, σε μία επίδειξη … μεγαλοψυχίας, ανέλαβε να το επιδιορθώσει!

Δες στο link για  τις έντονες αντιδράσεις.

Είτε έτσι, είτε αλλιώς, μία επίσκεψη στο πολυκατάστημα θα την κάνεις, αφού αναγκαστικά θα πέσεις πάνω του, στη βόλτα σου από το Ταξίμ στο Γαλατά!

“Βυζάντιο και Αραβες”…

Σαν κτίριο, είναι έργο του Κυριάκου Κρόκου. Σαν υλοποίηση είναι έργο της Μελίνας (δες στο link τη συγκινητική αφήγηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου για την παρουσία της στα εγκαίνια του Μουσείου). Στο εξαιρετικό Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης (που έχω την τύχη να είμαι … γείτονάς του και το οποίο έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2005), διοργανώνεται, από 14/10/2011 μέχρι 31/1/2012 (και μάλιστα τις Κυριακές με δωρεάν είσοδο από 1 Νοεμβρίου 2011 μέχρι τις 31 Μαρτίου 2012), μία πολύ ενδιαφέρουσα περιοδική έκθεση με τίτλο: “Βυζάντιο και Αραβες“. Υπό αυτήν την έννοια, κάνω την ανάρτηση, αφού με ενδιαφέρει κάθε τι από την ιστορία της Πόλης: αρχαία, βυζαντινή, ρωμέϊκη, οθωμανική, σύγχρονη.

Η αφίσα της περιοδικής έκθεσης

Η έκθεση πραγματεύεται την περίοδο από τον 7^ο μ.Χ. αιώνα, με την εμφάνιση του Ισλάμ,  έως την άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453. Προσωπικά την επισκέφτηκα, και παρότι μου φάνηκε μικρή σε έκταση,  μου πήρε πολύ ώρα για να διαβάσω τους χάρτες με τα ιστορικά στοιχεία και να “αφομοιώσω” το εκτιθέμενο υλικό: χειρόγραφα, κοσμήματα, νομίσματα, που χρονολογούνται από τον 7^ο έως και τον 18^ο αι. μ.Χ. Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους συντελεστές της.

Στον Αγιο Αντώνιο των ρωμαιοκαθολικών της Πόλης…

Επιβλητική η πρόσοψη του ναού

Επιβλητικός και ο διακοσμητικός ρόδακας-φεγγίτης

Την προσοχή τραβά το ψηφιδωτό της κύριας εισόδου

Στον αριθμό 325 της Ιστικλάλ ορθώνεται το κτιριακό συγκρότημα

Εσωτερικό ναού

Το εκκλησιαστικό όργανο πάνω από την κύρια είσοδο

Η Αγία Τράπεζα

Εσωτερικό ναού

Το άγαλμα του αγίου

Και φυλλάδιο κατηχητικού στα τουρκικά

Μία από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις, ειίναι αυτή στην οποία προσπάθησα να συγκεντρώσω τους ορθόδοξους ναούς αλλά και τους ναούς των άλλων δογμάτων που συναντά κανείς στην Πόλη. Και  μια και στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μιλήσαμε για τζαμιά, ας δούμε τώρα φωτογραφίες που αποδίδουν την “ατμόσφαιρα”σε  έναν χαρακτηριστικό ρωμαιοκαθολικό ναό του κέντρου της Κωνσταντινούπολης, τον Αγιο Αντώνιο της Πάδουας (Sant’Antonio di Padova στα ιταλικά, St. Antoine στα γαλλικά, ή τουρκιστί: Sent Antuan), για τον οποίο σου έχω μιλήσει εκτενέστερα εδώ.