Εκθεση για τη Μελίνα στην Πόλη…

Αναδημοσιεύω από την  «Καθημερινή» και, μόλις πάω στην Πόλη, θα φροντίσω να επισκεφτώ την έκθεση:

Η αφίσα της ταινίας με φόντο τις στέγες του παλατιού...

ΠOΛITIΣMOΣ,  Hμερομηνία δημοσίευσης: 24-04-10, «Η Μελίνα επιστρέφει στην Πόλη-Την τιμούν για τον θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας». Της Γιώτας Συκκά:

Η Ελίζαμπεθ Λιπ μπήκε αρχές της δεκαετίας του ’60 στο βαρυφορτωμένο από χρυσάφι και θησαυρούς Μουσείο της Κωνσταντινούπολης, το μυθικό Τοπ Καπί, για να κλέψει με τη συμμορία της ό,τι επιθυμούσε πιο πολύ: τα σμαράγδια από ένα μαχαίρι του σουλτάνου. Η Μελίνα Μερκούρη που υποδύθηκε την ηρωίδα της ομώνυμης ταινίας του Ζυλ Ντασσέν, την ίδια εποχή μπαινόβγαινε για τα γυρίσματα στο εντυπωσιακό μνημείο μαζί με τον «επαγγελματία κλέφτη» Μαξιμίλιαν Σελ, τον «ιδιοφυή εφευρέτη» Ρόμπερτ Μόρλει και τον Πίτερ Ουστίνοφ ο οποίος κέρδισε το Oσκαρ β΄ ανδρικού ρόλου το 1965, ερμηνεύοντας τον ανυποψίαστο ξεναγό.

Στο ανάκτορο που αποτέλεσε την κατοικία των σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον 15ο αι. ώς την κατασκευή του Ντολμαμπαχτσέ, η Μελίνα Μερκούρη θα έχει σε λίγο καιρό την τιμητική της. Οχι τόσο για την ταινία και την κλοπή που δεν ολοκλήρωσε, όσο γιατί αυτή ήταν που εμπνεύστηκε, ίδρυσε και στήριξε τον θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Φέτος, άλλωστε, είναι η σειρά της Κωνσταντινούπολης.

Η έκθεση περιλαμβάνει αφίσες και φωτογραφίες από τη συλλογή του Γιώργου Πηλιχού, από τη ζωή και δράση της υπουργού και ηθοποιού, καθώς και μικροαντικείμενα που ζητήθηκαν από τους διοργανωτές. Αρχική ιδέα ήταν η έκθεση να παρουσιαστεί στο χαρέμι, όμως ο χώρος έχει προβλήματα ηλεκτροδότησης και έτσι το αφιέρωμα θα εγκαινιαστεί στις 2 Αυγούστου σε ένα από τους υπόλοιπους χώρους του ανακτορικού συγκροτήματος. Οσο όμως οι Τούρκοι σχεδιάζουν τη θέση της έκθεσης ας δούμε τι έχουν πει και γράψει γι’ αυτό το φιλμ οι πρωταγωνιστές του.

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ: «Ο Τζούλυ σαν κινηματογραφιστής είναι λίγο σχιζοφρενής. Πιστεύει πως οι ταινίες αξίζουν όταν διδάσκουν, όταν ανυψώνουν, όταν διαμαρτύρονται. Ταυτόχρονα του αρέσει ν’ ακούει το κοινό να γελάει. Του αρέσει να γυρίζει ταινίες που ο μόνος του σκοπός είναι να διασκεδάζουν αλλά αργότερα αυτό τον φέρνει σε αμηχανία (…). Συχνά έχουμε ανταλλάξει βαριές κουβέντες σχετικά μ’ αυτό και του βγάζω ατέλειωτους λόγους για το ότι η ψυχαγωγία είναι μια κοινωνική προσφορά. Αλλά αυτή ήταν η στάση του όταν πήγαμε Κωνσταντινούπολη (εντάξει, στην Ιστανμπούλ) για να γυρίσουμε μια ταινία με τίτλο “Τοπ Καπί”. Του έδωσα την εντύπωση πως πίστευα πως το έκανε για να κερδίσει χρήματα. (…) Μόλις άρχισε η ταινία, είπα στον Τζούλυ την πραγματική μου σκέψη – πως το έκανε γιατί τον διασκέδαζε. Το αρνήθηκε με πείσμα και το αρνιέται ακόμα παρά το γεγονός ότι η ταινία ήταν πετυχημένη. Η αλήθεια ήταν εγώ για πρώτη φορά δεν ευχαριστήθηκα το γύρισμα μιας ταινίας. Παρά τη δήλωσή του γιατρού ότι ήμουν εντελώς καλά (σ.σ. ανάρρωνε από φυματίωση) ήμουν εκνευρισμένη και δεν ήμουν ερωτευμένη με τον ρόλο που έπαιζα. Μου απέφερε αργότερα το βραβείο Ντονατέλο στην Ιταλία. Πάντα αναρωτιόμουν το γιατί. Αλλά με γοήτευσε η Κωνσταντινούπολη κι έμαθα για μια ακόμα φορά πόσο κενές ήταν οι εχθρότητες» («Γεννήθηκα Ελληνίδα» εκδ. Ζάρβανος)

ΖΥΛ ΝΤΑΣΣΕΝ: «Οταν έγραψα το “Τοπ Καπί” ήξερα ότι κάνω ένα είδος σάτιρας πάνω στην άλλη μου ταινία, το «Rififi». Ηταν ένα παιχνίδι, ένα αστείο… Διασκέδαση και παράλληλα δουλειά, για να κερδίζουμε λίγα χρήματα. Κι ο Μάνος ήξερε καλά τι ήταν (…). Δεν πίστευα ποτέ ότι ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Μέχρι σήμερα ακόμα, η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνω γιατί έκανε την επιτυχία που έκανε. Οι φίλοι μου λένε ότι έχω άδικο. Μπορεί να κάνω λάθος… Μπορεί να ’ταν και η εποχή του γυρίσματος -η Μελίνα ήταν άρρωστη- που να είχαμε ανάγκη να την αντιμετωπίσουμε με ελαφράδα, να γελάμε με τη δουλειά μας. Ομως ξέρω ότι τις στιγμές που υπάρχει μουσική στο “Τοπ Καπί”, αυτή λειτουργεί, είναι βοήθεια για την ταινία» (απόσπασμα από συνομιλία με τον Γ. Τσάμπρα το 2001).

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: «Η Μελίνα άκουσε τη μελωδία γύρω στο ’63. Και θέλησε μ’ όλη της την ψυχή να γίνει η μελωδία αυτή το βασικό τραγούδι της ταινίας. Από τότε κιόλας φανέρωνε τον χαρακτήρα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας υπουργού Πολιτισμού. Ζητούσε κι έπαιρνε όλα τα μνημεία που της χτυπούσανε το μάτι ή την… ακοή. Για παράδειγμα, τα Ελγίνεια, το “Αστρο της Ανατολής” κι άλλα πολλά» (1983).

Δες εδώ, εδώ και  εδώ τις δικές  μου αναρτήσεις  για τη Μελίνα και την ταινία «Τοπκαπί«…

~ από Ταξιδιώτης στο Μαΐου 24, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: