Αφιερωμένο στους ασχολούμενους με τον ελληνικό τουρισμό…

Για ρίξε μία ματιά στο τί σου έγραφα εδώ… «Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις» (καθώς είμαστε στη Μεγάλη Εβδομάδα, να διευκρινίσω ότι η ορθή φράση είναι: «Ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν ή τρις απαρνήση μη ειδέναι με», δηλ. η προειδοποίηση του Χριστού προς τον Πέτρο, για την επικείμενη άρνησή του, φράση που κάνει την πρώτη της εμφάνιση τη Μ. Τετάρτη), έρχεται ο Κωνσταντίνος Ζούλας, ο αξιόλογος δημοσιογράφος της «Καθημερινής», και επιβεβαιώνει, από μία πρόσφατη επίσκεψή του στην Πόλη, τα όσα λέμε εδώ από καιρό (και τα ίδια λέει και ο Αλ. Μασσαβέτας και ο φίλος μου ο Αγγελής και όσοι, εν πάσει περιπτώσει, γνωρίζουμε καλύτερα την Πόλη). Αντιγράφω και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε (ελπίζω να ξυπνήσουν κάποτε οι μακαρίως κοιμώμενοι δικοί μας έμποροι και παρέχοντες τουριστικές υπηρεσίες):

«Apo ellada eiste? Edo, edo elate. Kernaw tsai, kafe. Exo original maimou» … Ο Τούρκος έμπορος που μας έκανε να χαμογελάσουμε στο μεγάλο παζάρι της Πόλης με τις «επώνυμες» τσάντες του -μιλάμε όντως για ορίτζιναλ μαιμούδες- δεν είναι το μόνο που θα θυμάμαι από το τριήμερο που περάσαμε με τη γυναίκα μου στην Κωνσταντινούπολη. Είχαμε χρόνια να επισκεφθούμε την Τουρκία, και αν κάτι συνειδητοποιήσαμε είναι το πόσο στρεβλή εικόνα έχουμε πλέον στην Ελλάδα γι’ αυτό που ευρύτερα ονομάζεται παροχή υπηρεσιών.

Από πού να ξεκινήσω; Από τον ταξιτζή που μόλις κατάλαβε ότι ήμασταν Ελληνες μας έβαλε cd με ελληνική μουσική; Από τον ιδιοκτήτη του δωματίου που νοικιάσαμε και έμεινε μαζί μας μία ώρα, προτείνοντάς μας πού και πώς να αξιοποιήσουμε καλύτερα τον χρόνο μας; Από τον ξεναγό στην Αγιά Σοφιά που μας οδήγησε και στην αγορά (χωρίς επιπλέον αμοιβή), εφιστώντας μας την προσοχή τι να αποφύγουμε; ΄Η από τους απλούς πολίτες που, βλέποντάς μας με τον χάρτη, προσπαθούσαν να μας βοηθήσουν χωρίς καν να ξέρουν αγγλικά;

Το τριήμερο στην Πόλη ήταν αποκαλυπτικό. Οι Τούρκοι γνωρίζουν άριστα τι σημαίνει «παρέχω υπηρεσίες», είτε εργάζονται σε ακριβά εστιατόρια είτε σε συνοικιακά μικρομάγαζα. Σε εντυπωσιάζουν με την ακάματη εργατικότητά τους και δεν χάνουν ποτέ το χαμόγελο και την ευγένειά τους. Οι δε έμποροι έχουν δαιμόνια εφευρετικότητα για να μπεις στο μαγαζί τους και όταν το πετύχουν σε κάνουν να αισθάνεσαι «αφέντης» τους χωρίς να γίνονται δουλικοί. «Προφανώς περισσότερο εγώ θέλω να πουλήσω από ό, τι εσείς να αγοράσετε» μας είπε ένας, όταν έκρινε ότι θίγουμε πλέον την αξιοπρέπειά του με το εξαντλητικό παζάρι που μας είχαν πει να κάνουμε σε κάθε μας συναλλαγή.

Προσπαθώντας να κρύψω την έκπληξη, αλλά και την αμηχανία μου έναντι ενός μαγαζάτορα που μας κατέβαζε αγόγγυστα δεκάδες χαλιά και κιλίμια (ενώ εμείς δεν θέλαμε να αγοράσουμε), θυμήθηκα τι μου είχε συμβεί τρεις μέρες πριν σε κατάστημα της Κλαυθμώνος. Ενδιαφερόμουν να αγοράσω μια μικρή τηλεόραση και όταν ζήτησα από τον μοναδικό υπάλληλο να μου πει «γιατί η εικόνα ενός μοντέλου δεν φαίνεται τόσο καλή», μου απάντησε με δυσπερίγραπτη βαριεστημάρα ότι «από μακριά όλες οι τηλεοράσεις είναι ίδιες»! Μόνο χάρη δεν μου είπε ότι μου έκανε επειδή του ζήτησα να με εξυπηρετήσει στο μαγαζί του…

Το τριήμερο στην Πόλη μάς θύμισε μια Ελλάδα που έχει από πολλά χρόνια χαθεί στη χοάνη του εύκολου κέρδους με τον ελάσσονα κόπο. Καλοπεράσαμε με τις επιδοτήσεις και τα δανεικά και πιστέψαμε ότι ανακαλύψαμε τον μήνα που θρέφει τους έντεκα. Δεν ξέρω αν η κρίση είναι ευκαιρία, αλλά είναι βέβαιο ότι θα μας προσγειώσει επιτέλους στην πραγματικότητα.

Υ. Γ. Τα μαγαζιά στην «Ερμού» της Κωνσταντινούπολης παραμένουν ανοιχτά ώς τις 10.30 το βράδυ, το δε «Κολωνάκι» τους δουλεύει σύσσωμο και τις Κυριακές. Κατά κυριολεξία, λοιπόν, Καλή μας Ανάσταση…

~ από Ταξιδιώτης στο Απριλίου 2, 2010.

4 Σχόλια to “Αφιερωμένο στους ασχολούμενους με τον ελληνικό τουρισμό…”

  1. το αρθρο σας μου εχει μεγαλωσει την επιθυμια να παω και γω να δω αυτη τη πολη

  2. Και σε αυτό το δεύτερό μου Πάσχα στην Πόλη, ο ελλαδικός συρφετός μού επιβεβαίωσε στο έπακρο τον αγελαίο χαρακτήρα του και όσα άλλα αρνητικο-απωστικά συχνά πυκνά σχολιάζονται εδώ…
    Και μη νομίσετε, φυσικά, ότι και ο Τούρκος επαγγελματίας μένει αμέτοχος…γνωρίζει πολύ καλά πώς να εκμεταλλευτεί την όλη κατάσταση που δημιουργείται! Ποιοι δημιουργούν, όμως, αυτήν την κατάσταση; Μήπως χρειαζόμαστε και ταξιδιωτιτκή αγωγή, σε τελική ανάλυση; Εγώ λέω να ξεκινήσουμε από το πολύ απλό: Στον τόπο που πας -συνήθως αδιάβαστος και ανενημέρωτος-, μην μεταφέρεις μαζί σου τα καθημερινά σου (ήθη-άγχη-υστερίες-ιδιοτροπίες-παραξενιές)…όλα τότε θα είναι κάπως πιο διαφορετικά! Πηγαίνεις ή δεν πηγαίνεις κάπου για να τα διασκεδάσεις όλα αυτά;;;;

    ΥΓ: Στέλιο,πες μου: γκρίνιαξα και αυτή τη φορά;🙂

  3. […] Και για να μην αρχίσει κανείς “εθνικόφρων” να λέει ότι οι ευχές αυτές είναι από οικονομικό κίνητρο των επιχειρήσεων ή από συμφέρον, προλαβαίνω και διευκρινίζω ότι, οκ, ας είναι και από τέτοιο κίνητρο! Ας είναι και από τυπική ευγένεια! Εξάλλου όλοι μας από κάποιο κίνητρο έχουμε και διατηρούμε τις κοινωνικές μας σχέσεις (όχι πάντα από … άδολη αγάπη!). Και λοιπόν? Στην Ελλάδα ΟΥΤΕ καν αυτήν την τυπική έστω ευγένεια δεν έχουμε πλέον! Δες τί γράφει κααι ο σοβαρότατος Κ. Ζούλας στην “Καθημερινή”, εδώ… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: