Αρθρο της «Zaman» για τα αδιέξοδα της τουρκικής πολιτικής απέναντι στον Πατριάρχη (update)…

Καταγραφή

Το άρθρο του Ali Aslan στη Zaman

Το άρθρο της «Zaman» τo αναδημοσιεύει η «Απογευματινή» Κωνσταντινούπολης και υπάρχει  και στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα της τουρκικής εφημερίδας, εδώ.

Καταγραφή1

Update: υπό τον τίτλο «Η αδυναμία να αναγνωρίσεις έναν Πατριάρχη» δημοσιεύτηκε στα τουρκικά άρθρο-απάντηση του ΗΡΑΚΛΗ ΜΗΛΛΑ,  στο περιοδικό «Αζινλίκτσα» της Δ.Θράκης (τεύχος: 52- Νοέμβριος 2009):

«Συνάντηση με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ στον Λευκό Οίκο. Συνάντηση με τον Αντιπρόεδρο και δείπνο προς την τιμήν του στην κατοικία του. Δείπνο από την Υπουργό Εξωτερικών προς τιμήν του. Γεύμα στο Κογκρέσο από τους Προέδρους της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Συνέδρια στο ΠανεπιστήμιοGeorgetown και στο Brookings…».

Αυτά έγραφε στη στήλη του, ο Α. Ασλάν της Ζαμάν, για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, για τον οποίο στην Τουρκία το πρωτόκολλο λεει ότι υπάγεται στο ‘Καϊμακαμλίκι του Φάτιχ’. Και πρόσθετε με θλίψη: «Πιστεύαμε ότι αν κλείσουμε τα μάτια στην αλήθεια, θα λυθεί το Κουρδικό, θα ξεχαστούν τα όσα κάναμε στους Αρμένιους, θα παραιτηθούν οι Αλεβίτες από τα αιτήματά τους για κατάργηση των διακρίσεων ή θα εξαφανιστεί ο οικουμενικός χαρακτήρας του Ορθόδοξου Πατριαρχείου».

Τις ίδιες μέρες ο Ε. Καράκας στη Σταρ έγραφε ότι η Χίλαρι Κλίντον προσφώνησε ως «Οικουμενικό» τον Πατριάρχη, ότι επιδοκίμασε τις απόψεις του και παραπονιόταν για το γεγονός ότι το Τουρκικό κράτος αναγνωρίζει το Πατριάρχη ως «Πατριάρχη του Φαναρίου».

Πιστεύω πως ο Καϊμακάμης του Φάτιχ θα είναι ο περισσότερο ενοχλημένος, αν διάβασε τα παραπάνω. Δεν μπορεί καν να οργιστεί κάποιος με την περίεργη αυτή ‘σχέση’ Καϊμακάμη Πατριάρχη. Καταντούν πλέον γελοίοι αυτοί που την πεισματικά την ενστερνίζονται. Και είναι πολύ κακό να καταντάς γελοίος. Οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν εκείνους που αντιπαρατίθενται μαζί τους, ακόμη κι αυτούς που τους επιτίθενται. Τα αισθήματα οργής και μίσους που εκδηλώνονται εναντίον τους, σημαίνουν ταυτόχρονα ότι τους υπολογίζουν. Όταν όμως κάποιοι αρχίσουν να γελάνε μαζί σας, όταν προκαλείτε τη χλεύη, τότε αμφισβητείτε κι εσείς ο ίδιος για την αξία σας. Φανταστείτε τον Καϊμακάμη του Φατίχ και τον κ. Πατριάρχη στο ίδιο πλάνο και τον κόσμο όλο να παρακολουθεί τη σκηνή!

Προσπαθήστε να φανταστείτε την ανισορροπία, την αντίφαση της εικόνας που προκύπτει από αυτό που προκαλεί η εμφάνιση του καθ’ενός… Εγώ δεν θα ήθελα να ήμουν στην θέση του Έπαρχου.

Γράφτηκαν πολλά τελευταία για το πόσο θα βελτιωθεί η εικόνα της Τουρκίας και πόσο αυτή θα επωφεληθεί, όταν πάψει να ασχολείται με τον τίτλο ‘Οικουμενικός’ του –τελικά Τούρκου πολίτη- Πατριάρχη, τίτλο τον οποίον αυτός ούτως ή άλλως κατέχει, μια και εκατομμύρια άνθρωποι στα πέρατα της γης έτσι τον αναγνωρίζουν και τον θεωρούν θρησκευτικό τους ηγέτη. Ένα τίτλο τον οποίο ακόμη και ο ιστορικός ‘αντίπαλός’ του ο Πάπας αναγνωρίζει. Όταν μάλιστα από την θέση αυτή που προκαλεί τον σεβασμό, ο Πατριάρχης, δίχως άγχος πλέον, στηρίζει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας, τα οφέλη θα είναι προφανή. Προσωπικά, πέραν τούτων, θα πρόσθετα και κάτι άλλο. Η κατάσταση αυτή γελοιοποιεί την Τουρκία. Μία χώρα που λέει όχι σε ό, τι όλοι οι άλλοι λένε ‘ναι’, απομονώνεται. Εάν μάλιστα, η άρνηση αυτή φτάσει σε σημείο να μην έχει νόημα, τότε έρχεται και σε πλήρη αντίθεση «με τα υψηλά συμφέροντα της χώρας». Δηλαδή, αφήστε κατά μέρος τα όποια οφέλη μπορούν να προκύψουν από τον Πατριάρχη και το Πατριαρχείο, πρέπει να σκεφτόμαστε και τις ζημίες που μας προκαλεί η παρούσα κατάσταση.

Διαβάσαμε ότι το Πατριαρχείο κέρδισε στο Ε.Δ.Α.Δ. τη δίκη σχετικά με την ιδιοκτησία τού κτιρίου του Ορφανοτροφείου της Πριγκίπου. Το «κράτος» δεν αναγνώριζε το δικαίωμα αυτό της ιδιοκτησίας. Το ίδιο όμως «κράτος» εδώ και χρόνια αναγνωρίζει το «Τουρκορθόδοξο Πατριαρχείο» του οποίου οι πιστοί δεν γεμίζουν ούτε ένα λεωφορείο. Το «πατριαρχείο» αυτό καταγράφεται και ως τόπος συνεδριάσεων της οργάνωσης «Εργκένεκον»! Επειδή οι αντιφάσεις αυτές και οι γελοιότητες άρχισαν να ακούγονται και πέραν των συνόρων, η ευθύνη πλέον αρχίζει και υπερβαίνει και τον Καϊμακάμη του Φάτιχ.

Το γεγονός δεν έχει να κάνει μόνο με το ‘βύθισμα των κεφαλιών στην άμμο’. Δεν αρκεί μόνο να κάνουμε πως δεν βλέπουμε αυτά που όλοι βλέπουν, αλλά υπάρχει και η περίπτωση το να ‘βλέπουμε’ κάτι που κανείς άλλος δεν βλέπει. Αναφέρομαι στο ‘σχέδιο’ του Πατριαρχείου να ιδρύσει εκ νέου το Βυζάντιο στην Πόλη όπου ζουν 15 εκατομμύρια Τούρκοι! Αν δεν το άκουγα με τα ίδια μου τα αυτιά στην τηλεόραση, δεν θα το πίστευα: Πριν λίγα χρόνια, ο εκπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος (CHP) στη Βουλή, είχε πάρει φόρα και μιλούσε για τον ενδεχόμενο αυτό κίνδυνο! (Το τι λέει σήμερα δεν το ξέρω. Δεν μπορώ να ακούω). Αυτή είναι η κατάσταση που χαρακτηρίζω γελοία, η οποία στην ουσία είναι βέβαια κωμικοτραγική.

Τις προάλλες επισκέφτηκα την Θεολογική Σχολή της Χάλκης που παραμένει κλειστή από το 1974. Στον κληρικό που με ξεναγούσε, ρώτησα αν ποτέ επισκέφτηκε το χώρο αυτό κάποιος πρωθυπουργός, υπουργός ή κάποιος υπεύθυνος που έχει την αρμοδιότητα λήψης αποφάσεων. Απ’ ότι γνωρίζει, μου είπε ότι δεν έρχονται. Κρίμα, σκέφτηκα. Αν είχαν έρθει θα έβλεπαν ότι πρόκειται για μοναστήρι. Στην είσοδο, με υποδέχτηκαν ένα σκυλί με μια γάτα που έπαιζαν αγαπημένα. Σαν να συμβόλιζαν την ειρήνη. Μέσα σε ένα πολύ ωραίο, περιποιημένο, ήρεμο και ευρύχωρο κήπο, Εκκλησία και Σχολή σχεδόν αγκαλιασμένες. Εντυπωσιάζει η καθαριότητα και η τάξη που υπάρχει. Είναι έτοιμη να παρέχει εκπαίδευση αμέσως αύριο. Και αυτή η σχολή δεν αναγνωρίζεται. Δε βαριέσαι σκέφτηκα! Ας μην αναγνωρίζεται. Όπως το Πατριαρχείο, όπως και το Ορφανοτροφείο. Αρκεί να μην εμποδιστεί η λειτουργία της. Ας χαρακτηρίσουν και την Σχολή της Χάλκης ως «επαγγελματικό εργαστήρι» που υπάγεται στο… μουχτάρη κι ας επιτρέψουν την λειτουργία της. Ούτως η άλλως, όλος ο κόσμος θα αναγνωρίζει τους αποφοίτους της Σχολής και όσοι αποφοιτούν θα θεωρούνται άξιοι από όλες τις Ορθόδοξες εκκλησίες. Αυτό και μόνο αρκεί. Σε μια κοσμική χώρα σαφώς και οι πιστοί έχουν το δικαίωμα να μην ‘αναγνωρίζουν’ αυτό το πατριαρχείο και να ανήκουν ή να υπάγονται σε μια άλλη εκκλησία ή σε μια άλλη ομάδα πιστών. Τι ζόρι έχει όμως το ‘κράτος’ να μην το αναγνωρίζει! Μήπως νομίζουν ότι αν την αναγνωρίσουν θα γίνουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί; Όλα αυτά και πολλά άλλα μου φαίνονται γελοία και ασυνάρτητα.. Και οι άλλοι σε αυτό τον κόσμο σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.

~ από Ταξιδιώτης στο Νοεμβρίου 15, 2009.

2 Σχόλια to “Αρθρο της «Zaman» για τα αδιέξοδα της τουρκικής πολιτικής απέναντι στον Πατριάρχη (update)…”

  1. Μάλιστα, η 4η εξουσία επισημαίνει και καλά κάνει…αλλά η λοιπή εξουσία, άραγε, τείνει ποτέ ευήκοον ους;

  2. […] https://eistinpolin.wordpress.com/2009/11/15/zaman-2/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: