Τα χαμόγελα της αγάπης…

Η διαδικτυακή φίλη Georgia, που εκθέτει τις εντυπώσεις και εμπειρίες της με ένα ευαίσθητο, χιουμοριστικό και ενίοτε ρομαντικό στυλ στο μπλογκ της «Too far away from home», περιγράφει την βόλτα της στην Ιστικλάλ και την αναπάντεχη γνωριμία της με μία μικρούλα:

istiklal_mikrh

Η φωτό από το μπλογκ της Georgia

«Σάββατο βράδυ στην Ιστικλάλ. Ανακατεμένες μυρωδιές από γεμιστά μύδια, κάστανα και βρασμένο καλαμπόκι. Το πολύχρωμο πλήθος, σχηματίζει ένα τεράστιο χαμόγελο που ξεκινά από την πλατεία του Ταξίμ και φτάνει στο Λύκειο του Γαλατά. Μικροί και μεγάλοι, χαίρονται τις τελευταίες καλοκαιρινές βραδυές. Ο Δημήτρης έχει αποσπαστεί από την παρέα και έχει κολλήσει σε ένα από τα αμέτρητα πηγαδάκια ανθρώπων. Με κοιτάζει και μου κάνει νόημα να πλησιάσω. Τί τόσο αξιοπρόσεκτο, καθήλωσε τόσο κόσμο γύρω του? Το κοριτσάκι «των ονείρων μας», καθισμένο στην αγκαλιά του πατέρα του, χαμογελά στον ζωγράφο του δρόμου. Η οικογένεια, μαζί με τα ψημένα καλαμπόκια, θα πάρει απόψε στο σπίτι και το πορτραίτο της μικρής«.

Για να μην κατηγορηθώ και για … στυγνός αντιγραφέας, διάβασε την υπόλοιπη ανάρτηση, εδώ… Θα σε μεταφέρει στο κλίμα της πολύβουης οδού της Πόλης.

Πάντως, στις βόλτες μου στην Πόλη, έχω δει κι εγώ πολλά τέτοια χαμογελαστά πρόσωπα παιδιών, και κυρίως στις φτωχικές γειτονιές του Φαναρίου και του Μπαλάτ. Παρά το ότι ζουν σε συνθήκες αταίριαστες με την ανεμελιά που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει την ηλικιά τους, ωστόσο ήταν όλα παιδάκια αξιοπρεπή, που έπαιζαν με αυτοσχέδια παιχνίδια στις άκρες των δρόμων και στις αυλές, και που ποτέ δεν μας πλησίασαν για να ζητιανέψουν, αντιθέτως προσφέρονταν πάντα να μας βοηθήσουν να βρούμε το δρόμο μας.

11-353 dsc00162

Θαυμάστε τα χαμόγελα από τα 2 φιλαράκια και το νάζι  από την μικρούλα…

Η αντίθετη εικόνα παρατηρείται στο Ταξίμ, όπου κυριαρχούν τα χαμίνια μεγαλύτερης ηλικίας, που είτε ζητιανεύουν είτε εκδίδονται…

~ από Ταξιδιώτης στο Αυγούστου 30, 2009.

2 Σχόλια to “Τα χαμόγελα της αγάπης…”

  1. Χρειάζεται να πω ότι με συγκινήσατε? Ευχαριστώ πάρα πολύ! Η αλήθεια είναι, ότι το συγκεκριμένο ποστ, μπορεί να αγγίξει κυρίως όσους κουβαλάνε την «ίδια τρέλλα» με μένα, για την Πόλη. Εχω την ίδια γνώμη με σένα, για τα παιδάκια από την Μπαλατ και το Φενέρ, όπως και για τα παιδάκια του Εγιούπ και του Εντιρνέκαπού (καθαρά εργατικές φτωχογειτονιές). Αυτές, οι φτωχικές γειτονιές, μου θυμίζουν την Ελλάδα της δεκαετίας του ’70 και μου δημιουργούν έντονη νοσταλγία. Οσο περίεργο κι αν ακούγεται, τις προτιμώ από το Πέρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: