Συμβουλές ενός Πολίτη…

Καταγραφή2

Η φωτογραφία και η λεζάντα από τα 'Νέα'

Για τον συγγραφέα Πέτρο Μάρκαρη και το αστυνομικό του μυσθιστόρημα «Παλιά, πολύ παλιά», του οποίου η πλοκή εκτυλίσσεται στην Πόλη, σου έχω μιλήσει εδώ.

Σήμερα τα «Νέα» έχουν μία συνέντευξη  του συγγραφέα, σε επιμέλεια  Μανώλη Πιμπλή, με τίτλο «Δεν τελειώνει το 1453 η Πόλη«. Οπως εξηγεί ο συγγραφέας που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πόλη κι έγινε γνωστός σε αρκετές χώρες εκτός Ελλάδας – ιδίως στον γερμανόφωνο και στον ισπανόφωνο κόσμο, αλλά και στην Ιταλία-  πιστεύει βαθιά ότι χρωστάει τον κοσμοπολιτισμό του στην Κωνσταντινούπολη. Και αυτόν τον κοσμοπολιτισμό υπογραμμίζει και υπερασπίζεται.

Οι συμβουλές του Π. Μάρκαρη στα 'ΝΕΑ'

Οι συμβουλές του Π. Μάρκαρη στα 'ΝΕΑ'

«Η ομορφιά της Πόλης βρίσκεται στις μεταβάσεις της. Αλλά για να τη διακρίνεις πρέπει να μπορείς να τη δεις ως σύνολο. Πόλη σημαίνει γέφυρες. Σημαίνει μεταβάσεις. Αυτό που κάνει την Πόλη ωραία είναι οι μεταβάσεις της. Η μετάβαση από τη Βασιλεύουσα στην πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από την Ευρώπη στην Ασία. Από τη Δύση στην Ανατολή. Ότι τίποτα εκεί δεν είναι τελεσίδικο. Ότι μπορεί εκεί να γίνει μετάβαση εν μια νυκτί και αυτό, για την ίδια την Πόλη, να είναι ένα δώρο. Γιατί μπορεί και εντάσσει στον ιστό της δύο πολιτισμούς την ίδια στιγμή. Η Ρώμη ή η Σιένα είναι πόλεις της Αναγέννησης. Το Παρίσι ήταν πάντα δυτικό. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη Ανατολής και Δύσης υπάρχει μόνο στην Πόλη. Αυτό λάτρεψα εγώ σε αυτήν. Όχι με την έννοια “τι ωραίος που είναι ο Βόσπορος”. Ούτε μόνο για την Αγιά Σοφιά και το βυζαντινό υδραγωγείο. Η γέφυρα είναι η ομορφιά της. Ότι στην Πόλη όλα είναι μπροστά σου και συνυπάρχουν. Το Μπλε Τζαμί είναι πλήρως συμβιώσιμο με την Παναγία των Βλαχερνών και τη Μονή της Χώρας ή την Αγία Σοφία. Με τα κέντρα δηλαδή του Βυζαντίου που επέζησαν. Βεβαίως, αυτό που είναι το πιο δυνατό στοιχείο της Πόλης είναι ταυτόχρονα και απόδειξη αποτυχίας. Απόδειξη ότι ένταξη δεν υπήρξε ποτέ. Γιατί το θλιβερό είναι ότι όποιος λαός ζει εκεί- και ισχύει για όλους τους λαούς αυτό- σπάνια συλλαμβάνει το σύνολο. Δεν υπάρχει αποδοχή του συνόλου, άρα δεν υπάρχει και ένταξη. Οι Ρωμιοί βλέπουν το δικό τους κομμάτι της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Και οι Τούρκοι το ίδιο, δεν υπολογίζουν την άλλη πλευρά. Και με αυτό το βλέμμα μεγαλώνουν και οι δύο τα παιδιά τους. Η Πόλη μόνο πολιτισμικά μπορεί να λειτουργήσει. Αρνείται όμως ο ένας να δει τον πολιτισμό του άλλου. Και έτσι επέρχεται η ρήξη».Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που δεν πήγε σε ελληνόφωνο σχολείο, το οποίο θα αναπαρήγαγε τη μονόπλευρη εικόνα. «Πήγα σε αυστριακό Γυμνάσιο, με Τούρκους δίπλα δίπλα. Αυτοί, όταν μιλούσαν, δεν ήξεραν ότι μου έδιναν το κομμάτι που μου έλειπε. Οπότε για μένα η Πόλη λειτούργησε ως σύνολο. Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της Πόλης, κατ΄ εμέ, είναι οι μυρωδιές της και η ευκολία, η χάρη που έχει να περνά από τον ένα πολιτισμό στον άλλο. Είναι η πιο “λυγερή” πόλη. Έχει μια χάρη στα περάσματά της. Από βυζαντινή σε οθωμανική, από οθωμανική σε αρμένικη και πάλι σε οθωμανική. Πρέπει να πούμε επίσης ότι η οθωμανική περίοδος δεν είναι μία. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές περίοδοι, όπως λ.χ. η λεγόμενη περίοδος της τουλίπας, τον 18ο αιώνα. Μια περίοδος καθαρού laissez-faire, περίοδος της διασκέδασης, με επίκεντρο την περιοχή του Καϊτχανά».

 

 

Ο συγγραφέας τού «Παλιά, πολύ παλιά» πηγαίνει και πιο μακριά:  «Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε, είτε μας αρέσει είτε όχι. Δεν τελειώνει το 1453 η Πόλη.  Όποιος το νομίζει αυτό εγκληματεί πάνω στο σώμα της. Αντίθετα, με τη μετάβαση αποκτά μια καινούργια διάσταση. Και για να πούμε και τα πράγματα με τ΄ όνομά τους, οι Τούρκοι δεν πείραξαν και τίποτα. Με εξαίρεση την Αγία Σοφία που την έκαναν τζαμί επειδή ήταν μεγάλη και αυτοί δεν είχαν τέμενος- την απέδωσαν όμως και αυτήν- δεν πείραξαν τα μνημεία. Από ΄κεί και πέρα έγιναν εγκλήματα. Αλλά καμία αυτοκρατορία δεν είναι αθώα αίματος. Από την άλλη πλευρά, οι αυτοκρατορίες μπορούν και αποδέχονται άλλα έθνη, κάτι που τα εθνικά κράτη δεν το κάνουν εύκολα. Πιστεύω, εν τέλει, ότι η μετάβαση από τις αυτοκρατορίες στα εθνικά κράτη είναι το αντίστοιχο της μετάβασης από την αριστοκρατία στον μικροαστισμό».

~ από Ταξιδιώτης στο Αυγούστου 24, 2009.

Ένα Σχόλιο to “Συμβουλές ενός Πολίτη…”

  1. […] Για τον Πέτρο Μάρκαρη, βλ. και εδώ… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: