29 Μαϊου 1453: η Αλωση της Πόλης…

Το αφιέρωμα της 'Ελευθεροτυπίας'

Χθες ήταν η μαύρη επέτειος της Αλώσεως της Πόλης. Μας το «θύμισε» στην παρέα η Ελένη. Οχι ότι δεν το θυμηθήκαμε, αλλά θέλαμε να το θάψουμε στο υποσυνείδητό μας και να το κρατήσουμε στο πίσω μέρος της μνήμης μας. Το ιστορικό αυτό γεγονός «πονάει»… Απλώς, η Ελένη, που είναι και δασκάλα, το είχε «δουλέψει» το θέμα για να το παρουσιάσει στο μάθημα της τάξης της. Η Αλωση είναι η πτώση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Και αν αυτό μάτωσε όλη τη Ρωμιοσύνη, οι Ελληνες της Πόλης το ξεπέρασαν και κατάφεραν να γίνουν πάλι αφέντες στον κατακτημένο τόπο τους: έγιναν έμποροι, τραπεζίτες, καραβοκύρηδες, επιχειρηματίες και, ακόμη και υπό τον οθωμανικό ζυγό, η Ρωμιοσύνη της Πόλης ζούσε και βασίλευε: με λίγα γρόσια οι Ρωμιοί έκαναν τη δουλειά τους… Τα γεγονότα που ακολούθησαν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η ίδρυση του κεμαλικού κράτους, η καταστροφή του 1922, οι διωγμοί των Ελλήνων στα σύγχρονα χρόνια, τα ανθελληνικά γεγονότα του 1955 στην Πόλη, το πογκρόμ και οι σφαγές, αυτά είναι που πονάνε περισσότερο.

ΑγιαΣοφιά-Τα Ν�α

Το αφιέρωμα των 'Νέων'

Αντί για ο,τιδήποτε άλλο, θα κάνω μνεία σε σε 3 βιβλία-λευκώματα που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη εβδομάδα από 2 ημερήσιες εφημερίδες και 1 μηνιαίο περιοδικό: το πρώτο ονομάζεται «Η Αλωση της Πόλης: Μαρτυρίες εντός και εκτός των τειχών» και κυκλοφόρησε στη σειρά «Ιστορικά» της «Ελευθεροτυπίας». Ξεκινά από το ιστορικό υπόβαθρο, καταγράφει την εμφάνιση των Οθωμανών και αναφέρεται στο γεγονός από διάφορες ιστορικές πηγές. Το δεύτερο ονομάζεται «Ο Ναός Της Αγίας του Θεού Σοφίας«, το διένειμαν «Τα Νέα» και εντοπίζει το αντικείμενο μελέτης σε αυτό που ονομάστηκε «η πηγή που έτρεφε και συντηρούσε ολόκληρο το βυζαντινό οργανισμό» (Tamara Talbot Rice, Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των βυζαντινών, Αθήνα 1988).

dvd-final

Το αφιέρωμα του 'NG'

Φυσικά, δεν μπορώ να μην μνημονεύσω και το εξαίρετο, πραγματικά, λεύκωμα που κυκλοφόρησε η ελληνική έκδοση του National Geographic μαζί με το τεύχος Μαϊου. Δες το βίντεο της παρουσίασης του λευκώματος «1453, Η Αλωση της Πόλης«, εδώ.

Για την Αλωση και τα «Σεπτεμβριανά» μπορείς να μάθεις περισσότερα χρησιμοποιώντας τους συνδέσμους:

Πάντως, προσωπικά και χωρίς να παραγράφω τίποτε από τα εγκλήματα της Τουρκίας σε βάρος ενός εκ των δυναμικότερων στρωμάτων της κοινωνίας της, προτιμώ πάντοτε να έχω στο νου μου τα λόγια της Μαρίας Ιορδανίδου, στη «Λωξάντρα», για την Πόλη του 1874:

«Οι Τούρκοι, βέβαια, ήταν τα αγαρηνά σκυλιά, αλλά οι Τούρκοι για τη Λωξάντρα ήτανε μία έννοια πολύ μπερδεμένη. Οι Τούρκοι ήτανε μία μάστιγα της ανθρωπότητας, μία θεομηνία. Σα να λέμε: χολέρα, σεισμός, κεραυνός. Τί σχέση όμως είχανε αυτά τα πράματα με τον Αλή ή με τον αυγουλά της το Μουσταφά, που όταν έβγαζε στο νύχι του καλαγκάθι ερχότανε και της γύρευε αγίασμα από το Μπαλουκλί?«.

Και αν το πίστευε αυτό η Λωξάντρα τότε, το πιστεύει σήμερα κι ένας αξιόλογος τούρκος δημοσιογράφος. Ο Μεχμέτ Αλί Μπιράντ, στην «Turkish Daily News», παραδέχεται ότι «η ντροπή του Σεπτεμβρίου του 1955 είναι όλη δική μας» (των Τούρκων). «I can never forget» λέει. «We were living on Ethem Efendi Street at the time. Our neighbors were mostly Greek. They were my best friends. All of a sudden, they shut themselves in their homes. They talked to no one. I can never forget Madam Eleni when she asked: ‘Can we seek refuge in your home if they attack us ‘. The barbershop she managed with her husband was in ruins. They were in shock. My mother sent them food for a week. We let them live in one of our rooms. I was too young to make sense of what had happened. Why should they attack Madam Eleni? What could they ask from them? Why were they different from me? As I was seeking answers to these questions, the Greek families in our neighborhood started to move to other places or go to Greece. After 1963 none of them were left. They left Istanbul. They took with them an important culture, a color and a different lifestyle. They left us alone in Istanbul to live our colorless lives. Later on we were full of regret, but by then it was too late … Discriminating due to religion, language or culture or using force on the weak is belittling one’s self«. Και καταλήγει: «I don’t know you, but I apologize to our neighbor Madam Eleni from Erenköy«…

~ από Ταξιδιώτης στο Μαΐου 30, 2008.

Ένα Σχόλιο to “29 Μαϊου 1453: η Αλωση της Πόλης…”

  1. Από την madame Dupont (mail: seiriosa@ilkposta.com) μου στάλθηκε ένα μήνυμα για την ανάρτηση αυτή στο mail μου. Το δημοσιεύω:

    «Hello,
    6th-7th september is not a religius linguistic or cultural centered discrimination case.It was a proposed to the sabataist foreign minister Fatin Rüştü Zorlu and also Turkish prime-minister by England to bomb the house of Atatürk in Tesaloniki and it was a planned act where the sabataist powers exist in the background.They grasbed the commerce of greeks and christians from their hand.
    your site is very gratefull,thanks for your concern…».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: