Δύσκολες οι «μνήμες»…

Θέλω να κάνω μία εξήγηση: το μπλογκ αυτό δεν είναι ένα μπλογκ για την … προώθηση της ελληνοτουρκικής «φιλίας»! Εδώ θα γράφουμε για την Πόλη και την ευρύτερη περιοχή. Δεν προτίθεμαι να δώσω «συγχωροχάρτι» σε καμία Τουρκία για τους διωγμούς των Ελλήνων, την καταστροφή των ελληνικών εστιών, τον αφανισμό της ελληνικής παρουσίας στην Πόλη, στα Πριγκηπόννησα, στην Ιμβρο και την Τένεδο, στη Σμύρνη, στον Πόντο και αλλού, την απαλλοτρίωση των ελληνικών περιουσιών. Εχω προσφυγική καταγωγή και θλίβομαι κι εγώ όταν βλέπω τις κατεστραμμένες ελληνικές πινακίδες στο Πέραν, τα εγκαταλελειμμένα ελληνικά σπίτια στην Πρίγκηπο, τις επιχειρήσεις που τις είχαν Πολίτες με ελληνική καταγωγή, μετά τα θλιβερά γεγονότα του διωγμού τους.

Ομως, από την άλλη, δε θέλω να βλέπω την Πόλη με μίζερο τρόπο, κατά το «τί είχαμε, τί χάσαμε». Μ’αρέσει να τη νιώθω σαν το σπίτι μου, ίσως φταίει και το γεγονός ότι τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα ενόψει της επιδίωξης της Τουρκίας να εισέλθει στην ΕΕ (ίσως, λέω, γιατί το στρατιωτικό κατεστημένο στην Τουρκία συνεχώς δυναμιτίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις). Εξάλλου, εκεί βρίσκονται ακόμη Πολίτες με ελληνική καταγωγή, εκεί έχει έδρα το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, το Rum Orthodoks Patrikhanesi, στο Φανάρι, εκεί και η Μεγάλη του Γένους Σχολή, λίγο πιο πάνω, εκεί και η Σχολή της Χάλκης, στα Πριγκηπόννησα, και η θλίψη απαλύνει λίγο. Μην ξεχνάμε ότι κάθε Παρασκευή η Πόλη έχει περισσότερους Ελληνες από όσους κυκλοφορούν την ίδια ώρα στην οδό Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη. Παντού ακούς ελληνικά! Υπό αυτήν την έννοια και οι Πολίτες μας νιώθουν πιο κοντά τους, αφού οποιαδήποτε δική μας «παραίτηση» από την Πόλη αντανακλά και στη δική τους κατάσταση.

Αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την γείτονα χώρα. Παρότι δεν είναι αντικείμενο αυτού του blog, ωστόσο όταν μου δίνεται ευκαιρία και το θέμα αφορά τον ελληνισμό της Πόλης και της μείζονος περιοχής, θα το σχολιάζω, χωρίς ακρότητες και χωρίς … εθνικιστικές εξάρσεις.

Φωτό από το \

Διάβασα χθες στο «Εθνος» ένα ρεπορτάζ του (νομίζω, θεσσαλονικιού) Χρήστου Τελίδη για την επίσκεψη στην Ιμβρο και την Τένεδο του Αντρέα Γκρος, εκπροσώπου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (PACE) και εισηγητή της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία επίσκεψη εντάσσεται στο πλαίσιο μιας συνολικότερης προσπάθειας που κάνουν τα τελευταία χρόνια οι φορείς των Ιμβρίων, ώστε να φέρουν το θέμα της Ιμβρου και της Τενέδου στους διεθνείς οργανισμούς.

Η επίσκεψη του Αντρέα Γκρος αποτελεί την τελευταία φάση μιας μακράς διαδικασίας, η οποία ξεκίνησε το 2005, όταν δρομολογήθηκε η διαδικασία υιοθέτησης ψηφίσματος για την Ιμβρο και την Τένεδο ύστερα από πρόταση 21 βουλευτών. Ο κ. Γκρος έχει υποβάλει ήδη μία ενδιάμεση έκθεση και ολοκλήρωσε την αποστολή του με την επιτόπια έρευνα στην Ιμβρο και στην Τένεδο. Με βάση την τελική έκθεση του Ελβετού βουλευτού και της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα καθοριστεί στη συνέχεια και το τελικό ψήφισμα της PACE.

Οπως αναφέρεται στο άρθρο, συγκίνηση ήταν μεγάλη ανάμεσα «στα χαλάσματα και τα ετοιμόρροπα σπίτια στο Σχοινούδι, όπου μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60 ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Ιμβρου με 3.000 σπίτια, τα οποία οι κάτοικοί τους μαζί και με τους άλλους Ελληνες των δύο νησιών υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν, όταν τέθηκε σε εφαρμογή το πρόγραμμα διάλυσης των τουρκικών Αρχών«. Δυστυχώς, η τακτική των τουρκικών Αρχών δεν αρμόζει σε ένα σύγχρονο κράτος που θέλει να λέγεται και ευρωπαϊκό! Στο χωριό Γλυκύ, οι απεσταλμένοι της ΕΕ είδαν ότι: «το σχολείο που έκτισαν οι Ιμβριοι ‘απαλλοτριώθηκε’ και έχει γίνει ξενοδοχείο, ενώ οι Ελληνες που έχουν απομείνει μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ο δρόμος για τους Αγίους Θεοδώρους ανάμεσα σε… συρματοπλέγματα ένθεν και ένθεν. Ενας ολόκληρος κάμπος κι ένα από τα ωραιότερα δάση από ελαιόδεντρα που αρπάχτηκαν -με τη μεθόδευση της απαλλοτρίωσης έναντι ευτελούς αποζημίωσης- για να αναγκαστούν οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν το νησί. Το σχολείο κι εδώ ερειπωμένο και καμένο στην είσοδο του χωριού. Ιδιες εικόνες και στα Αγρίδια. Στο Κάστρο, με το βυζαντινό φρούριο να δεσπόζει πάνω από το χωριό, δεν έμεινε ούτε ένας Ελληνας και η επίσκεψη στην κατεστραμμένη και βεβηλωμένη Αγία Μαρίνα, που υπήρξε άλλοτε μητρόπολη, ήταν αποκαλυπτική παρά την προσπάθεια των Τούρκων να την αποφύγουν. Ολόκληρη η ακτή του Πύργου, με τα κτήματα που υπήρχαν, αρπάχτηκε για να γίνουν θερινές παραθεριστικές κατοικίες του υπουργείου Δικαιοσύνης για δικαστές και δικαστικούς υπαλλήλους από την ηπειρωτική Τουρκία«.

Οπως μάλιστα δήλωσε ο κ. Γκρος στο σημερινό «Πρώτο Θέμα» (συνέντευξη στο δημοσιογράφο Χρ. Μπόκα), «μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτικές αφελληνισμού και καταστροφή της αρχέγονης κουλτούρας των νησιών» από πλευράς Τουρκίας. Τουλάχιστον ο άνθρωπος δε «μασά» τα λόγια του!

Διαβάστε για το ίδιο θέμα: εδώ και εδώ.

~ από Ταξιδιώτης στο Μαΐου 11, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: