Μία βραδυνή μάζωξη στης Μαρίας…

Την τελευταία φορά στην Πόλη, πριν από την Καθαρά Δευτέρα (Μπακλαχοράνι), με το πού πάτησα το πόδι μου και βρεθήκαμε με τον Αγγελή, να’σου έπεσε και το τηλέφωνο από την  Μαρία Δήμου, την φίλη μου που διδάσκει στο ρωμέϊκο σχολείο στο Μέγα Ρεύμα.

-  “Το βράδυ σας περιμένω σπίτι“…

- “Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, ακόμη δεν πρόλαβα να αδειάσω τις βαλίτσες μου“…

- “Οχι, σας περιμένω“…

Ε, μετά από τέτοια επιμονή, κατηφορίσαμε  Σάββατο βραδάκι την Λεωφόρο Ταρλάμπασι με τον Αγγελή, χωθήκαμε σε ένα παραπλήσιο στενάκι, και σε λίγο φτάσαμε στο σπίτι της Μαρίας, στο Ταρλάμπασι, πολύ κοντά  στην Πλατεία Ταξίμ. Η αλήθεια είναι πως άλλος κόσμος το Ταξίμ και η Ιστικλάλ και άλλος, εντελώς διαφορετικός, το Ταρλάμπασι, παρά το ότι τις 2 περιοχές χωρίζει ένας δρόμος και παρά το ότι γύρω-τριγύρω υπάρχουν ένα σωρό μεγάλα ξενοδοχεία. Αλλά η Μαρία, μένοντας εκεί και γνωρίζοντας τη γειτονιά, γελούσε με τα σχόλιά μου.

Παραγγείλαμε και “λαχματζούν”, “πεϊνιρλί” και “γκιουβέτς” από το  λιλιπούτειο μαγαζάκι “Taxim Pide Salonu“ της οδού Τουράν και η Μαρία, σαν καλή νοικοκυρά, έστρωσε  το τραπέζι, μαζί με τα πιάτα που είχε ετοιμάσει η ίδια (Μαρία, εξαιρετική η τηγανιά κοτόπουλου!). Ηρθαν και  φίλοι της: άλλοι δάσκαλοι από την ΜΓΣ αλλά και έλληνες που εργάζονται  στην Πόλη, όπως η Λένα από τα Ταταύλα, η έτερη Ελένη (πειραιώτισσα και βιολόγος, που έφερε και σαλμαδάκια!) και ο Γιάννης από το Ερένκιοϊ, και περάσαμε πολύ ωραία, με μία αίσθηση … “ημι-παρανομίας” (τόσοι  έλληνες μαζεμένοι στην καρδιά της Πόλης?).

Να και οι σχετικές αποδείξεις:

Η 2η Ελένη, ο Αγγελής και ο Γιάννης…

Η βιολόγος Ελένη ακούει με προσοχή τον μηχανικό Γιάννη…

Γιάννης, Αγγελής και Λένα…

Νομίζω ότι το τραπέζι ήταν πλουσιοπάροχο!

Η Μαρία και η Ελένη επιδεικνύουν τις οινικές τους γνώσεις (νόμιζα ότι το κρασί ήταν Kavaklıdere αλλά  φίλος Γ. Τσολάκης έκανε ζουμ και απεδείχθη Στροφυλιά!)…

Γιάννης και Αγγελής, στη χώνεψη...

~ από Ταξιδιώτης στο Μαρτίου 31, 2010.